Το βίντεο της ημέρας: Μητρική αγάπη!

                      Ένα πολύ όμορφο βίντεο για μια ξεχωριστή σχέση μητέρας και κόρης...

Διαβάστε περισσότερα »

Χρόνια πολλά μαμά

Σήμερα λέμε χρόνια πολλά στις μαμάδες όλου του κόσμου. Αν είστε κι εσείς μανούλες, χρόνια σας πολλά. Να χαίρεστε όλοι τις μαμάδες σας και μην ξεχάσετε να τους θυμίσετε πόσο τις αγαπάτε. Είναι μια καλή ευκαιρία σήμερα. Για αυτό το λόγο κι εμείς αποφασίσαμε να γράψουμε λίγα λόγια για τις δικές μας. 

Ηρώ

Είμαι παιδί της μαμάς μου και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Κάποιοι μπορεί να με πουν και μαμόθρεφτο, αλλά καθόλου δε με πειράζει. Τι κι αν είμαι λίγο; Ενοχλώ κανέναν; Στο κάτω κάτω, έχω την καλύτερη μαμά του κόσμου, άρα καλά κάνω. Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα παίρνω τη μαμά μου τηλέφωνο για χρόνια πολλά, της λέω «να σε χαιρόμαστε» κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, μιλάμε λίγο ακόμα και το κλείνουμε. Καθώς σκεφτόμουν σήμερα, το τι θα γράψω στο κείμενο αυτό, συνειδητοποίησα πως παρ’όλα τα «χρόνια πολλά» και τα «σ’αγαπάω», δεν της έχω πει ποτέ πόσο την ευχαριστώ.

Αυτό λοιπόν αποφάσισα να κάνω σήμερα. Αποφάσισα να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ευχαριστώ για όλα όσα μου έχει προσφέρει, για τον τρόπο που με μεγάλωσε, με φρόντισε και με στήριξε σε όλα. Που ήταν και είναι πάντα δίπλα μου συμβουλεύοντάς με, μαλώνοντάς με και νουθετώντας με. Που παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια έκανε πάντα το καλύτερο για μένα. Ευχαριστώ που με έμαθε να προσπαθώ να είμαι πάντα ο καλύτερος εαυτός μου, να λέω «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να είμαι ευγενική αλλά και να διεκδικώ ότι μου ανήκει και να είμαι εγώ και που, ακόμα κι αν διαφωνούσαμε, ποτέ δε με καταπίεσε και δεν προσπάθησε να μου επιβάλει την άποψή της. Που στερήθηκε για να μη στερηθώ εγώ, που χαιρόταν με τη χαρά μου και τις επιτυχίες μου, πόναγε όταν έκλαιγα κι έκρυβε τον πόνο της για να μην κλάψω. Που με κράταγε αγκαλιά όταν έκλαιγα και με παρηγορούσε κι ας μην ήξερε γιατί. Ευχαριστώ για το κουράγιο της και την υπομονή της. Που μου συγχωρεί τα λάθη μου και είναι πάντα εκεί για μένα όταν τη χρειάζομαι. Που με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο, τόσα χρόνια μακριά από το σπίτι, απλώς για να δει αν είμαι καλά. Που μου στέλνει σε κάθε ευκαιρία «πακέτα αγάπης», όπως τα αποκαλώ εγώ, με ό,τι μπορεί να φανταστεί ότι μου χρειάζεται κι ας μην της έχω ζητήσει κάτι από αυτά. Που σχεδόν σε κάθε μας τσακωμό καταλήγουμε να κλαίμε παρέα γιατί στεναχώρησε η μία την άλλη. Ευχαριστώ για την αδιάκοπη φροντίδα και την έννοια της. Και πολλά πολλά ακόμη ευχαριστώ, τόσα που όλη μέρα να έγραφα δεν θα προλάβαινα να τα πω όλα.

Εν τέλει, μανούλα μου, σε ευχαριστώ για την ανιδιοτελή αγάπη σου και για όλα όσα έχεις κάνει και κάνεις για μένα. Μπορεί να μην το δείχνω συχνά, αλλά είμαι και θα είμαι για πάντα ευγνώμων. Σ’αγαπάω πολύ. Χρόνια πολλά μαμά.

Μαρία

Δεν πιστεύω γενικά στις γιορτές και τις επετείους. Ή μάλλον, στις γιορτές και τις επετείους, που έχουν ως μόνο σκοπό την αγορά υλικών αγαθών. Και ναι, κλασσικά η γιορτή της μητέρας, του Αγίου Βαλεντίνου, ο Άη-Βασίλης, είναι απλώς αφορμές για κατανάλωση. Είναι σύμβολα, τα οποία χρησιμοποιούνται από την κοινωνία για να υπάρχει κίνηση στην αγορά. Είναι απίστευτα εκνευριστικό το γεγονός πως εκείνες τις ημέρες όλοι τρελαίνονται και αναγάγουν αυτές τις "γιορτές" σε μείζον ζήτημα. Όμως πάντα τέτοια μέρα δίνω κάτι στη μαμά μου. Ένα λουλούδι, μια αγκαλιά, ένα γλυκό που έχω φτιάξει. Δεν το κάνω για εμένα ή για τη γιορτή αλλά για όλες εκείνες τις φορές που τσακωνόμαστε.

Το να τσακώνομαι με τη μητέρα μου είναι κάτι που λατρεύω. Ιδιαιτέρως εάν έχω άδικο. Όταν περνάει η ώρα και συνειδητοποιώ το λάθος μου, πάω να της ζητήσω συγγνώμη. Είναι συνήθως ξαπλωμένη στο κρεβάτι -οι καβγάδες μας είναι νυχτοπούλια, βλέπετε- και με παίρνει αγκαλιά. Βάζει το κεφάλι μου πάνω στο στήθος της και με το ένα της χέρι περνάει τα δάχτυλά της μέσα στα μαλλιά μου. Δε μου λέει τίποτα. Όμως εγώ ξέρω. Ξέρω ότι τα έχουμε πει όλα. Πόσο με αγαπάει, πόσο με νευριάζει, πόσο άδικο έχω, πόσο καταπιεστική είναι. Εκείνη τη στιγμή δημιουργώ τη δική μου γιορτή της μητέρας.

Γιατί το νόημα αυτής της ημέρας αυτό είναι. Να πούμε στη μαμά μας όλα όσα θέλουμε. Ακόμη και τα άσχημα, τα αρνητικά. Δε ξέρω εάν θέλω η μητέρα μου να είναι περήφανη για εμένα ή να έχω την έγκρισή της για τις επιλογές μου. Δε νομίζω πως θέλω να σταματήσω να τσακώνομαι μαζί της και, σίγουρα, δε θέλω να αμφισβητεί το πόσο δίκιο έχω σε όλα. Το μόνο που θέλω, είναι να ξέρει πόσο μα πόσο την αγαπώ!

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Are those reebok or nike?

Το εντυπωσιακό είναι πως ο άλλος κατάλαβε για ποιο τραγούδι μιλούσε ο ακροατής...

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: An amazing world

Μια πανέξυπνη και όμορφη διαφήμιση της Ariston

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Parents of the year...

Φάρσα; Τα παιδιά μάλλον δε γέλασαν καθόλου... και με το δίκιο τους.

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Funny beer commercial

Αυτά παθαίνεις άμα πίνεις μπύρες... αργείς στη δουλειά!

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Slow down

Μια καμπάνια για ασφαλή οδήγηση από την Αυστραλία

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Have you ever been this worried?

Σκύλος παθαίνει πανικό με τη βουτιά του αφεντικού του

Διαβάστε περισσότερα »

Animation ταινίες: Είναι μόνο για παιδιά;

Τα παιδιά του blog μου έδωσαν την ευκαιρία ν’ αναπτύξω ένα θέμα για το οποίο ήθελα πολύ καιρό να μιλήσω (και τα ευχαριστώ πολύ γι αυτό). Το θέμα μου είναι απλό. Οι παιδικές ταινίες μπορούν να είναι εξίσου σοβαρές με τις κανονικές ταινίες;

Ναι, ναι και πάλι ναι… ΜΠΟΡΟΥΝ.  Μην σας πω ότι είναι και καλύτερες (ok, ίσως υπερβάλω λιγάκι) και θα σας πω αμέσως το γιατί. Επειδή, έχουν τις πιο απλές ιστορίες και μέσα από αυτές μεταφέρουν μηνύματα στο θεατή με τον πιο απλό τρόπο.

Για του λόγου το αληθές, θα αναφερθώ σε 10 ταινίες animation, που κρύβουν πολύ περισσότερα από μερικά απλά κινούμενα σχέδια και πολλές στιγμές γέλιου. Προσοχή τα παρακάτω κείμενα περιέχουν spoilers.

10. The Iron Giant (Ο ατσαλένιος γίγαντας)

Ξεκινάω δυναμικά, με μια ταινία που όσες φορές και να την δω, τόσες θα’ναι και οι στιγμές που θα απολαύσω το κάθε λεπτό της. Σιγά μη δεν την έβαζα στο top 10 μου (αφού είναι η αγαπημένη μου ταινία ever, ever). Αν και αγαπημένη δεν της βάζω υψηλό νούμερο, διότι το μήνυμα που περνάει η ταινία είναι απλό και τετριμμένο.

Ένα αγόρι ο Hogwarth, βρίσκει μία νύχτα ένα τεράστιο ρομπότ, το οποίο έχει δική του νοημοσύνη, δική του βούληση, και αμνησία… ΚΑΛΑ ΑΚΟΥΣΑΤΕ. Το ρομπότ στάλθηκε στη γη να μας αφανίσει (αφού είναι η απόλυτη πολεμική μηχανή, όπως αποδεικνύεται στο τέλος) αλλά επειδή χτύπησε το κεφάλι του, έχει ξεχάσει τα πάντα. Έτσι ο μικρός Hogwarth, κάνει παρέα μαζί του και αναπτύσσεται μια βαθιά φιλία μεταξύ τους.

Μια ιστορία που μας αποδεικνύει ότι το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό και δεν πρέπει να το φοβόμαστε, αφού μερικές φορές είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει.

9. Despicable Me (Εγώ, ο Απαισιότατος)

Την ταινία αυτή όλοι μας την θυμόμαστε και την αγαπήσαμε λόγω των minions. Ο πρωταγωνιστής, λοιπόν, είναι ο Gru που προσπαθεί (μάταια κι αυτός) να γίνει ο πιο δημοφιλής κακός σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Μια μέρα όμως, παίρνει υπό την προστασία του 3 κοριτσάκια. Κι από εκεί που ήταν ένας μοχθηρός κακός, μετατρέπεται σε έναν πατέρα που το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι το καλό των κοριτσιών του.

Μια ταινία που μας δείχνει πως ακόμα και οι πιο άκαρδοι, οι πιο σκληροί, όταν γνωρίσουν τα σωστά άτομα, γίνονται ψυχούλες (τετριμμένη ιστορία στα παιδικά μεν, αλλά δεν παύει να είναι ένα ωραίο μήνυμα)

8. Wreck it Ralph

Μια ταινία που μας δείχνει πως τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ζωντανά, ότι πίσω από την οθόνη της κονσόλας, κρύβεται ένας κανονικός κόσμος. Στην ταινία αυτή ο Ralph είναι ο κακός σ’ ένα παιχνίδι, όμως δεν του αρέσει που έχει αυτό το ρόλο. Παίρνει την απόφαση λοιπόν να γίνει ήρωας, κάνοντας αυτό που του αρέσει.

Η ιστορία του Ralph μας δείχνει πως ακόμα κι αν μας έχουν στιγματίσει με ένα συγκεκριμένο τίτλο, είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε αυτό.

7. Finding Nemo (Ψάχνοντας το Nemo)

Μια οικογενειακή ιστορία με πρωταγωνιστές 2 ψάρια. Όταν ο Marlin χάνει το γιό του, το Nemo, διασχίζει όλο τον ωκεανό με την παρέα της Dorrie (που μας χαρίζουν άπειρες στιγμές γέλιου), ξεπερνά τους φόβους του και δεν χάνει ούτε για μια στιγμή το κουράγιο του, αφού το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βρει τον γιό του, τίποτε άλλο. Έρχεται αντιμέτωπος με γλάρους, τσούχτρες, καρχαρίες και τέλος τα βάζει και με τον ίδιο τον άνθρωπο.

Μια ιστορία που διαδραματίζεται στον ωκεανό, με εκπληκτικά γραφικά και μαγευτικές εικόνες (ένα μεγάλο μπράβο στη Disney, για μια ακόμα φορά), που μας δείχνει πόσο δυνατός είναι ο δεσμός της οικογένειας και πως η αγάπη του γονιού προς το παιδί του μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο.

6. Meet the Robinsons (Γνωρίζοντας τους Ρόμπινσονς)

Στην ταινία αυτή ο πρωταγωνιστής μας ο Λούις, είναι ένα ορφανό-διάνοια. Η μητέρα του, όταν ήταν βρέφος, τον παράτησε στα σκαλιά ενός ορφανοτροφείου χωρίς να δώσει το παραμικρό στοιχείο για την ταυτότητα της. Ο Λούις, λοιπόν, απελπισμένος που δεν τον έχει υιοθετήσει καμία οικογένεια (λόγω των επικίνδυνων εφευρέσεων που δημιουργεί κάθε λίγο και λιγάκι) αποφασίζει να γνωρίσει την πραγματική του μητέρα και να δημιουργήσει την οικογένεια που πάντα ονειρευόταν.

Η ταινία αυτή μπορώ ν πω, ότι δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους… Σ’ όλη την ταινία, ακούμε συνέχεια να επαναλαμβάνουν μια φράση, «Keep Moving Forward». Στο τέλος, λοιπόν, συνειδητοποιείς πως όλη η ταινία στηρίζεται σε κάποια λόγια του Walt Disney, περνώντας ένα σημαντικό μήνυμα για όσους κρατάνε απωθημένα και μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, αναμασώντας ξανά και ξανά τις ίδιες σκέψεις και ιδέες, ενώ θα μπορούσαν να προχωρήσουν μπροστά ανοίγοντας νέους δρόμους και δίνοντας νέες ευκαιρίες στον εαυτό τους.

5. Toy Story 3

Στις προηγούμενες ταινίες, που δεν νομίζω να υπάρχει άτομο που δεν τις έχει δει, μας παρουσίαζαν ένα μικρό αγοράκι τον Andy, και τα παιχνίδια του… οι 2 πρωταγωνιστές που κατάφερναν να μπλέκουν συνέχεια σε μπελάδες είναι ο Woody ένας καουμπόης -που είναι το αγαπημένο παιχνίδι του Andy- κι ο Buzz, ένας διαγαλαξιακός σερίφης -το δεύτερο αγαπημένο παιχνίδι του Andy. Στην αρχή ο Woody κι ο Buzz μισούσαν ο ένας τον άλλον, αλλά μετά έγιναν αχώριστα φιλαράκια. Ενώ λοιπόν έχουμε δει 2 ταινίες με το ίδιο σχεδόν περιεχόμενο, έρχεται η τρίτη να μας τα ανατρέψει όλα. Ο Andy, όντας μεγάλος κ ενήλικας πλέον, δεν παίζει πια με τα παιχνίδια του (προφανώς). Τα παιχνίδια προσπαθούν να του τραβήξουν την προσοχή άλλα μάταια. Μετά από μια σειρά γεγονότων, έρχεται μια σκηνή λίγων δευτερολέπτων, όπου ο Andy παραδίδει με μισή καρδιά τα παιχνίδια του, λίγο πριν πάει στο πανεπιστήμιο, ακόμη κι αν είχε να τα χρησιμοποιήσει χρόνια.

Με μία τόσο απλή σκηνή μας θυμίζει πόσο έχουμε δεθεί με τα παιχνίδια μας συναισθηματικά κι ας ήταν μόνο κομμάτια από πλαστικό. Πόσο δύσκολο ήταν για μας, να αποχωριστούμε το παραμικρό παιχνίδι που είχαμε καταχωνιασμένο, κι ας παίζαμε μαζί του μια φορά στο τόσο. Κι εν τέλη μας κάνει να καταλάβουμε πως τα παιχνίδια είναι ένα κομμάτι μας, αφού κρατάνε την πιο σημαντική περίοδο της ζωής μας, την παιδική μας αθωότητα.

4. UP (Ψηλά στον ουρανό)

Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από τον Carl. Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε τη ζωή του από πιτσιρίκι, μέχρι σήμερα που ‘ναι 70 ετών. Βρίσκει ένα κοριτσάκι που είναι το ίδιο φαντασιόπληκτο με αυτόν, παντρεύονται, στη συνέχεια μαθαίνουν ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά κι εν τέλει καταλήγουν να είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι μόνο του. Το βασικό είναι πως με την γυναίκα του, ήθελαν πάντα να ζήσουν μια περιπέτεια σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Με τα χρόνια όμως οι οικονομίες που μάζευαν πήγαιναν σε πιο επείγοντα θέματα, ώσπου μια μέρα η γυναίκα του πέθανε. (Τώρα που το σκέφτομαι μόνο παιδική δεν είναι αυτή η ταινία με τόση κατάθλιψη.) Μια μέρα λοιπόν, εκεί που μια πολυεθνική είναι έτοιμη να του γκρεμίσει το σπίτι, παίρνει τα μπογαλάκια του (για την ακρίβεια όλο το σπίτι του, με την βοήθεια εκατομμυρίων μπαλονιών, που το έκαναν να πετάει σαν αερόστατο) και φεύγει για να ζήσει την περιπέτεια που ποτέ δεν έζησε.Μαζί με το σπίτι κουβαλάει κι ένα προσκοπάκι. το Russell (κατά λάθος βέβαια), ο οποίος του θυμίζει πως η ηλικία δε σε σταματά από το να κάνεις πράματα στη ζωή σου.

Το όλο νόημα στην ταινία είναι η στιγμή που ανοίγει το άλμπουμ φωτογραφιών της γυναίκας του. Ένα άλμπουμ που το φυλούσαν για τις ξεχωριστές περιπέτειές τους. Το άλμπουμ, λοιπόν, αυτό περίμενε να είναι άδειο. Αντίθετα η γυναίκα του, το είχε γεμίσει με φωτογραφίες τους και του’χε κάνει μια αφιέρωση: «Σ’ ευχαριστώ για τις περιπέτειες που μου χάρισες…», δίνοντάς του να καταλάβει πως όσα είχαν ζήσει μέσα από την καθημερινότητά τους ήταν ήδη αρκετά. Κι ας μην έκαναν ποτέ παιδιά, εκείνη είχε γίνει ευτυχισμένη δίπλα του

3. Frozen

Μια πρόσφατη ταινία της Disney που αναφέρεται αυτή τη φορά, όχι στην αγάπη ενός πρίγκιπα και της πριγκίπισσάς του, αλλά ανάμεσα σε 2 αδερφές, αγαπημένες και αχώριστες όσο τίποτα. Η μεγάλη αδερφή (Elsa) έχει μαγικές δυνάμεις, για την ακρίβεια μπορεί να παγώνει τα πάντα. Στην ιστορία της ταινίας λοιπόν, η Elsa χτυπάει την μικρή της αδερφή (Anna) με τις δυνάμεις της, κατά λάθος. Φοβούμενη ότι μπορεί να της κάνει περισσότερο κακό, η Elsa απομακρύνεται από αυτήν για πάντα. Η Anna, που δεν έχει πάψει να την αγαπάει παρόλη την απότομη αλλαγή της, όταν απομακρύνεται από το βασίλειό τους, ξεκινάει το ταξίδι για να τη βρει. Σε όλη την ταινία η σκηνή με τo μεγαλύτερο νόημα είναι αυτή με τον Olaf, έναν μικρό χιονάνθρωπο που ζωντανεύει και κρατάει συντροφιά στην Anna. Ενώ είναι μπροστά από το τζάκι ο Olaf κι αρχίζει να λιώνει, τον παροτρύνει η Anna να απομακρυνθεί. Τότε με ήρεμη φωνή της απαντάει «Για κάποιους ανθρώπους αξίζει να λιώσεις».

Πρώτη φορά, λοιπόν, προβάλουν σε μια παιδική ταινία την αδελφική αγάπη να είναι πιο δυνατή ακόμα κι από την ερωτική. Να δίνουν στο «Φιλί της πραγματικής Αγάπης» που καταφέρνει να σπάει κάθε κατάρα, ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Και μόνο αυτό νομίζω τα λέει όλα.

2. WALL-E

Τι να πρωτοπώ για αυτή την ταινία; Δεν ξέρω!

Η ιστορία μας πάει στο μέλλον όπου, λόγω των σκουπιδιών, η γη έχει εγκαταλειφθεί δια παντός. Ο Wall-e, ένα ρομπότ που έχει μείνει στην επιφάνεια της γης, ανακαλύπτει ένα μικρό φυτό, ένδειξη ότι η ζωή επανέρχεται στον πλανήτη, παρά τη μόλυνση που υπάρχει. Λόγω αυτού, γνωρίζει την Eve, ένα ρομπότ προγραμματισμένο να εντοπίζει μορφές ζωής που μπορούν να αποδείξουν πως ο πλανήτης είναι κατοικήσιμος πάλι. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια έλξη, και μπλέκουν σε μια περιπέτεια.

Το νόημα που θέλει να πασάρει, νομίζω, είναι ξεκάθαρο. Ένα τεράστιο οικολογικό μήνυμα, ένα μέλλον όπου δεν υπάρχει ζωή, κι αυτό χάρη στην μόλυνση που δημιούργησε και δημιουργεί ο άνθρωπος.

1. Dr. Seuss’ The Lorax

Μια ακόμα ταινία με μεγάλο οικολογικό μήνυμα. Η ιστορία ξεκινάει περιγράφοντας έναν πλανήτη -και την ζωή σ’ αυτόν- χωρίς δέντρα! Πως τα έχουν αντικαταστήσει με μηχανήματα και πως πληρώνουν για να έχουν καθαρό αέρα. Μας δείχνει το μικρό Ted,  που στην προσπάθεια του να κερδίσει την καρδιά της μικρής Audrey, ψάχνει να βρει έστω και το τελευταίο δέντρο.

Αν αυτή η ταινία δεν κλονίζει τη παραμικρή οικολογική συνείδηση μέσα μας, με τα απανωτά μηνύματα που μας βομβαρδίζει για την πορεία του πλανήτη μας και πόσο δεδομένα έχουμε τα δέντρα, χωρίς να εκτιμάμε και να καταλαβαίνουμε το πόσο σημαντικά είναι για μας, τότε τι να πω;

                                                                                                                                         

                                                                                           Αλέκος

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: People acting like cats

Πώς θα μοιάζαμε αν συμπεριφερόμασταν σα γάτες;

Διαβάστε περισσότερα »

Για το βιβλίο "Πριν έρθεις εσύ" της Jojo Moyes

Η Λου είναι μια νέα κοπέλα που τα έχει όλα. Ο Γουίλ είναι ένας άντρας που τα είχε όλα. Οι συνθήκες της ζωής τους έφεραν κοντά και τώρα καλούνται να πάρουν μία απόφαση που θα καθορίσει την υπόλοιπη πορεία τους. Όμως, αυτή η απόφαση ανήκει και στους δύο;

Η Λου ζει τη ζωή της φροντίζοντας την οικογένειά της, κάνοντας μια δουλειά που προσπαθεί να της αρέσει και νομίζοντας ότι είναι ερωτευμένη με το αγόρι της. Ο Γουίλ είναι ένας πανέμορφος, πετυχημένος και πλούσιος επιχειρηματίας, ο οποίος ετοιμάζεται να αρραβωνιαστεί με μια ζηλευτή καλλονή. Όλα αλλάζουν όταν η Λου μένει χωρίς δουλειά. Εφόσον τα προσόντα της και τα οικονομικά της δεν της επιτρέπουν να ψάξει και ιδιαίτερα, αποφασίζει να δεχτεί την πρώτη θέση που της προσφέρουν, η οποία είναι ιδιαιτέρως καλοπληρωμένη. Προσλαμβάνεται για να φροντίζει το Γουίλ, ο οποίος μετά από ένα τραγικό ατύχημα έχει χάσει την ικανότητα της κίνησης και δε μπορεί να νιώσει τίποτα στο σώμα του.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι καλούνται να ζήσουν μαζί και να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές που θα φέρει στη ζωή τους η γνωριμία τους. Γιατί ο Γουίλ έχει αποφασίσει πως σε 6 μήνες θα κάνει ευθανασία. Αλλά ο έρωτας έρχεται εκεί που δεν το περιμένουν. Και ο Γουίλ δείχνει στη Λου πως δεν έχει σημασία πόσα έχεις ή πόσα μπορείς να κάνεις με το σώμα σου. Αρκεί, όσα σκέφτεσαι και ζεις, να είναι τα δικά σου θέλω. Η λήξη των 6 μηνών πλησιάζει επικίνδυνα. Η απόφαση πρέπει να παρθεί. Όμως, σε ποιον θα ανήκει τελικά;

Η αλήθεια είναι πως πρώτα το διάβασα στα αγγλικά, μη γνωρίζοντας πως είχε ήδη μεταφραστεί από τον Ψυχογιό με τον τίτλο «Πριν έρθεις εσύ». Ομολογώ πως, παρόλο που προτιμώ να το σκέφτομαι με τον πρωτότυπο τίτλο του, η μετάφραση είναι εξαιρετική. Ομολογώ επίσης, πως μου αρέσει περισσότερο το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης.

Ένα συγκλονιστικό, μοναδικό βιβλίο, από αυτά που σε στιγματίζουν διαβάζοντάς τα. Με έκανε να σκεφτώ πολλά πράγματα. Όχι για τη ζωή ή το θάνατο, αλλά για τον τρόπο που πορεύομαι και αποφασίζω. Για το εάν λογοδοτώ ή εάν οφείλω να λογοδοτώ και σε άλλους για τα "θέλω" και τις αποφάσεις μου. Όπως ο Γουίλ πρέπει να καταλήξει, εάν η απόφαση για τη ζωή του ανήκει και σε αυτούς που αγαπά και τον αγαπούν.

Ένα δύσκολο βιβλίο, αλλά τόσο τρυφερό και ευαίσθητο. Άρτια γραμμένο, με υπέροχες περιγραφές των συναισθημάτων που βιώνουν οι ήρωες. Σου προκαλεί αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή. Στο τέλος, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έρχεται η κάθαρση αλλά και το νόημα της ζωής. Ένα νόημα που συνοψίζεται στις τελευταίες λέξεις του βιβλίου!!!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τον τίτλο «Πριν έρθεις εσύ»

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: A beautiful relationship

Η θαυματουργή επίδραση ενός σκυλιού

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Have the Homeless Become Invisible?

                          Ένα κοινωνικό πείραμα, με ένα απίστευτο αποτέλεσμα. 

Διαβάστε περισσότερα »

Συνέντευξη της Τατιάνας Τζινιώλη

Στις 26 Απριλίου παρευρέθηκα στο closing party που έκανε η Τατιάνα Τζινιώλη στον Ιανό, με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας της. Μια έκθεση που είχε θέμα την αγαπημένη της Νέα Υόρκη. Εκεί η Τατιάνα μου αποκάλυψε πως σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει το πρώτο της βιβλίο. Ομολογώ πως ξετρελάθηκα με την ιδέα και θέλησα αμέσως να μάθω περισσότερα. Εν αναμονή λοιπόν της κυκλοφορίας του βιβλίου "Το ημερολόγιο μιας νύφης" η Τατιάνα μου έλυσε μερικές απορίες. Την ευχαριστώ πολύ!

"Το ημερολόγιο μιας νύφης" κυκλοφορεί τη Δευτέρα 5 Μαΐου. Πώς νιώθεις γι' αυτό;

Χαρούμενη! Ήταν κάτι που το προετοίμαζα καιρό και επιτέλους το "μωρό" μου είναι έτοιμο να φύγει από την ασφάλεια του υπολογιστή μου και να κάνει το δικό του ταξίδι στον κόσμο του διαδικτύου.

Τι μπορείς να μας αποκαλύψεις για το βιβλίο σου, το οποίο δεν αποκαλύπτεται στην περίληψη?

Το γεγονός πως η διαδικασία προετοιμασίας ενός γάμου δεν είναι μία εύκολη περίοδος. Μία νέα κοπέλα που ετοιμάζεται να παντρευτεί έρχεται αντιμέτωπη με διάφορες προκαταλήψεις και αντιλήψεις, όσο και αν φαίνεται περίεργο. Προσωπικά αγχώθηκα πολύ -ειδικά στην αρχή- και δυσκολεύτηκα.

Τι διαφορετικό έχει το βιβλίο σου, σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία με το ίδιο θέμα, που κυκλοφορούν?

Είναι το πρώτο e-book σε μορφή ημερολογίου για μελλόνυμφες. Για κάποιο λόγο με το θέμα γάμος δεν έχουν καταπιαστεί πολλοί. Έχει πολύ "ζουμί" γιατί, μπορείς να διακρίνεις εύκολα στερεότυπα και αντιλήψεις της "σύγχρονης" κοινωνίας γύρω από το γάμο. Εντάξει, δε θα διαβάσεις κοινωνιολογική ανάλυση, αλλά συνομιλώντας με άλλες νύφες είδα ότι μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Δυστυχώς!

Για ποιο λόγο να διαβάσει κάποιος ήδη παντρεμένος ένα βιβλίο για μελλόνυμφους?

Για να το δώσει δώρο. Όχι ε; Γιατί, δεν είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται μόνο σε μελλόνυμφους.. Οι παντρεμένοι σίγουρα θα αναγνωρίσουν διάφορα κομμάτια από τη δική τους προετοιμασία και εκείνοι που δεν το έχουν αποφασίσει ακόμη, θα πάρουν μία ιδέα του τι γίνεται. Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο όμως, το βιβλίο δε μιλά τόσο για την προετοιμασία του γάμου.

Είσαι δημοσιογράφος. Πώς βίωσες τη μετάβαση στη συγγραφή ενός λογοτεχνικού βιβλίου? 

Δε θα έλεγα ότι είναι λογοτεχνικό βιβλίο. Τι να πουν άλλοι και άλλοι... Στην ουσία είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο στο οποίο έγραφα όλα όσα με απασχολούσαν και λειτούργησε αγχολυτικά για μένα. Δεν χρειάστηκε καμία μυθοπλασία και καμία φαντασία. Το θέμα είχε πολύ υλικό από μόνο του.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη λογοτεχνία στην Ελλάδα? 

Η λογοτεχνία στην Ελλάδα περνά και αυτή τη δική της κρίση. Ναι, μεν υπάρχουν χιλιάδες συγγραφείς αλλά η ποιότητα δεν είναι αντάξια της ποσότητας. Προσωπικά, πιστεύω ότι λείπουν τα ... αστεία βιβλία. Ξέρεις, δεν είναι όλα τα βιβλία/ταινίες/εκπομπές φτιαγμένα για να σου αλλάξουν τη ζωή. Μερικά πράγματα πρέπει να υπάρχουν απλώς για να σου φτιάχνουν τη διάθεση σε μία δύσκολη ημέρα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου επαγγελματικά σχέδια?

Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η πρώτη μου έκθεση φωτογραφίας. Καθ' ότι Αιγόκερως, η τελειομανία είναι φίλη μου καλή. Λίγο πριν τελειώσει η έκθεση καταπιάστηκα με την προετοιμασία του e-book, παράλληλα με τα 3 sites. Κάπου εδώ απλά θα κλείσω τηλέφωνα, θα προμηθευτώ χαμομήλι και αμερικάνικα reality και θα με βρείτε ξανά το Σεπτέμβρη.

"Εγώ δεν ήθελα να παντρευτώ. Τώρα θα μου πείτε «κοπελιά, κάτι έκανες λάθος στην πορεία» και θα συμφωνήσω. Από υπέρμαχος του «Εγώ να παντρευτώ; Ποτέ!» βρέθηκα μετά από δέκα μήνες σχέσης αρραβωνιασμένη.

Είμαι η Τατιάνα και είναι ο Μιχάλης. Είμαι Αιγόκερως (αργότερα θα εξηγηθούν πολλά έτσι) και είναι Ζυγός.Είμαι μοναχοπαίδι και έχει έναν αδελφό. Ο γάμος ορίστηκε για τον Σεπτέμβριο του 2013. Μετά από αρκετά τρεχάματα και γραφειοκρατία, η εκκλησία κλείστηκε και πλέον βρισκόμαστε και επίσημα σε pre wedding season. Τώρα αν περιμένετε να διαβάσετε τα κείμενα μίας bridezilla, τότε δυστυχώς δεν είμαι ο άνθρωπος σας. Από τη μία δεν μπορώ τα τρεχάματα και να δοκιμάζω είκοσι διαφορετικές τούρτες για να ανακαλύψω τη διαφορά της απλής κρέμας από την κρέμα Βαυαρίας και από την άλλη θέλοντας κάτι λιτό, απλό και απέριττο έχω μία αρκετά συγκεκριμένη ιδέα για το πώς θα είναι αυτό το βράδυ της 28ης Σεπτεμβρίου". Λίγο μετά το "ναι" πελάγωσα. Πολλά αυτά που έπρεπε να γίνουν. Καθ' ότι δημοσιογράφος, το word είναι ο καλύτερος μου φίλος. Και αν δε μοιραστείς με τον κολλητό σου τους προβληματισμούς σου, με ποιον θα τους μοιραστείς. Κάπως έτσι γεννήθηκε. Έγινε το δικό μου ημερολόγιο και το δικό μου αγχωλυτικό. Λίγους μήνες μετά το γάμο, το ημερολόγιο πήρε τη μορφή e-book και στόχο έχει να σας κάνει να γελάσετε και -γιατί όχι- να ταυτιστεί

goodreads.com/book/show/22020274

Η Τατιάνα Τζινιώλη αρθρογραφεί στο

blog.gamos.gr

artsandthecity.gr

alimosonline.gr

Από τη  Δευτέρα 5 Μαϊου 2014 "Το Ημερολόγιο μίας νύφης" θα βρίσκεται στο Google Store. 

                                                               Ευχόμαστε στην Τατιάνα καλή επιτυχία!

                                                                                                                        Μαρία

Διαβάστε περισσότερα »

Ένας μήνας ζωής!

Καλό μήνα σε όλους και χρόνια πολλά στο blog μας που κλείνει αισίως ένα μήνα ζωής. Σας ευχαριστούμε για τη στήριξη. Συνεχίζουμε ακόμη πιο δυναμικά!

Διαβάστε περισσότερα »