Το παπάκι νόμιζε θα κάνει καινούριο φίλο... αλλά ο σκύλος αυτός δεν έχει την ίδια γνώμη!
Σάββατο 24 Μαΐου 2014
Ο άνθρωπος με το κόκκινο γιλέκο
Τετάρτη 21 Μάη, νωρίς το μεσημέρι. Κάπου κοντά στην Ακαδημίας, τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για τη δουλειά. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου τον άνθρωπο με το κόκκινο γιλέκο. Ήξερα καλά ποιος ήταν και τι έκανε. Είχα συναντήσει και άλλους με το κόκκινο γιλέκο, σε διάφορες περιοχές της Αθήνας. Ποτέ όμως δεν είχα σταματήσει, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Πάντα δικαιολογίες του τύπου, δεν έχω αρκετά λεφτά, δεν έχω αρκετό χρόνο, δεν... δεν... δεν!
Οι άνθρωποι με το κόκκινο γιλέκο είναι διαπιστευμένοι πωλητές του περιοδικού "Σχεδία". Από την τιμή του περιοδικού, η οποία είναι 3,00 ευρώ, το 50% εισπράττεται κατευθείαν από τον πωλητή. Οι πωλητές είναι άστεγοι, άνεργοι, ή με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας, με όρεξη για δουλειά, με όνειρα και βλέμμα γεμάτο γαλήνη. Δεν επαιτούν, αλλά εργάζονται πουλώντας το περιοδικό.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν, για κάποιο λόγο, στάθηκα και πήρα την απόφαση. Πλησίασα τον πωλητή και αγόρασα το περιοδικό. Εισέπραξα ένα τεράστιο χαμόγελο και το πιο ευγενικό "Ευχαριστώ πολύ"¨που έχω ακούσει στη ζωή μου. Συνέχισα για να προλάβω το λεωφορείο και μόλις μπήκα μέσα άρχισα να ξεφυλλίζω τη "Σχεδία".
Ανακάλυψα πόσο καλοδουλεμένο και άρτιο είναι. Πόσο φροντισμένο είναι το περιεχόμενο και το στήσιμό του. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η συνέντευξη του κυρίου Τάκη για το φίλο του -σκύλο του- Ρομίνο. Θυμήθηκα την Ηρώ και το Μαξ. Την αγάπη και τη φιλία τους. Μετά διάβασα την εκπληκτική συνέντευξη της λατρεμένης Τζόαν Μπάεζ. Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο, ήταν η καταγραφή των εμπειριών άλλων πωλητών του περιοδικού.
Αγοράστε το περιοδικό "σχεδία". Αν όχι για να βοηθήσετε τους εργαζόμενούς του, αν όχι για το πολύπλευρο και γεμάτο ενδιαφέρον περιεχόμενο του, τότε για εκείνο το ζεστό χαμόγελο και το ειλικρινές "ευχαριστώ πολύ".
Μαρία
Παρασκευή 23 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Άρης Μαλτέζος
Όταν το ταλέντο συναντά το...μεγάλο ταλέντο, τότε ο Άρης Μαλτέζος αναλαμβάνει δράση. Παρακολουθήστε το 7ο δευτερόλεπτο για να καταλάβετε τι σημαίνει ερμηνεία. Απλώς υποκλίνομαι!!!
Πέμπτη 22 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Office Stress
Μην συγχίζετε τους συναδέλφους σας γιατί ποτέ δεν ξέρετε κάποιος πώς μπορεί να αντιδράσει...
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014
Τρίτη 20 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Mommy's Nose is Scary (or Funny?)
Και σκέφτεται το πιτσιρίκι: "Αν και είναι τρομακτικό, έχει και λίγο πλάκα!"
Δευτέρα 19 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Super fun videobombing
Η αδερφή προσπαθεί να χορέψει, το πιτσιρίκι όμως είναι όλα τα λεφτά!
Κυριακή 18 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας; A dog's perfect birthday gift
Ο σκύλος αυτός τρελαίνεται να σπάει μπαλόνια. Μαντέψτε τι του έκαναν δώρο στα 2α γενέθλιά του και ξετρελάθηκε...
Σάββατο 17 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Dog vs. Cat feat Ennio Morricone
Σκύλος εναντίον γάτας... με μουσική υπόκρουση Άγριας Δύσης!
Παρασκευή 16 Μαΐου 2014
Πέμπτη 15 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας: Funny Father Daughter Wedding Dance!
Τα "σπάει" ο μπαμπάς με τη νύφη!
Γιατί βλέπω ''The Walking Dead''
Όλα ξεκίνησαν ένα
αφόρητα βαρετό μεσημέρι. Eίχα τελειώσει την
προηγούμενη σειρά που έβλεπα και αναρωτιόμουν ποια θα ήταν η επόμενη! Είχα
ακούσει πολλά από φίλους μου για το ''Τhe Walking Dead'', αλλά δεν το είχα πάρει απόφαση, μέχρι τότε, να το
ξεκινήσω. Γιατί αν δεν μου άρεσε, αν ήταν πάρα πολύ τρομακτικό, αν...αν...αν;
Την ξεκινάω και γω
λοιπόν. Εντάξει ok, δεν θα πω ψέμματα, στην αρχή τρως
μία φρίκη με τα ζόμπι και ίσως, λέω ίσως - όχι ότι το έκανα - κοιτάς και κάτω
απ'το κρεβάτι σου πριν κοιμηθείς το βράδυ. Αλλά στην πορεία είσαι χαλαρουίτα,
τύπου ''Α να ένα ζόμπι πάλι, α είναι αρτιμελές αυτή τη φορά''. Ok,
πάλι δεν θα πω ψέμματα. Δεν φτάνεις ποτέ στο σημείο να παραγγείλεις πίτσα ή
σουβλάκια ή να βάλεις και ένα πιάτο παστίτσιο της μάνας σου για να το δεις,
αλλά είσαι εντάξει, το συνηθίζεις και πολύ πιο σύντομα απ'ότι μπορεί να
φανταζόσουν. Τέλος δεύτερου επεισοδίου είσαι κομπλέ!
Η σειρά είναι εμπνευσμένη
από το κόμικ του Robert Kirkman,
που έχει τον ίδιο τίτλο και κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2003 από την Image
Comics. Έχει κερδίσει 17 βραβεία, μέχρι στιγμής, μεταξύ αυτών: Favorite Cable TV Drama, Favorite TV Anti-Hero, Favorite TV Hero (Norman
Reedus), Best Sound Editing in Television Long Form – Sound Effects & Foley
και εννοείται Outstanding Prosthetic Makeup for a Series, Miniseries, Movie, or
Special για το απίστευτο make up και την όλη ''ζομποποίηση'' (πραγματικά φοβερή δουλειά).
Ο βασικός πρωταγωνιστής
είναι ο Rick Grimes (κατά κόσμον Andrew
Lincoln), ο οποίος μετά από ένα ατύχημα που είχε
ξυπνάει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Τα πάντα είναι κατεστραμμένα, σαν να
έπεσε πυρηνική βόμβα και δεν παρατηρεί γύρω του ίχνος ανθρώπινης ψυχής. Έχει
χάσει την οικογένειά του και στην προσπάθεια του να την ξαναβρεί θα έρθει
αντιμέτωπος με πολλά.
Εντάξει, δεν πρέπει
να είναι κανείς μάντης για να καταλάβει ότι δεν θα είναι ο μοναδικός επιζών... Θα
πεθαίναμε από βαρεμάρα, πριν αυτόν τον φάνε τα ζόμπι! Φυσικά και υπάρχουν και
άλλοι επιζώντες που στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να πάθουν το οτιδήποτε
τρελαίνομαι.
Μπορώ και εγώ, πλέον,
να λέω ότι έχω δει αρκετές σειρές. Μερικές εξ αυτών ε-ξαι-ρε-τι-κές! Ε λοιπόν,
αυτή είχε κάτι που καμία άλλη σειρά, από αυτές που έχω δει μέχρι στιγμής, δεν
είχε. Μπήκε στο θέμα από το πρώτο επεισόδιο, το οποίο κόπηκε σε πολύ πολύ
κρίσιμο σημείο. Συνήθως αυτό δεν συμβαίνει. Περνάνε κάποια επεισόδια μέχρι να
μπει ο τηλεθεατής στο νόημα, γιατί συνήθως όλα ξεκινάνε ρόδινα. Οπότε, φυσικά,
στο TWD προχωράς αμέσως στο επόμενο επεισόδιο (dah!).
Σε όλη τη σειρά
τονίζεται αρκετά το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να επιζήσει μόνος του. Γι’αυτό
και όλοι θα αγωνιούν για να είναι μέρος κάποιας ομάδας. Στην ομάδα όμως ο
καθένας έχει κάποιο ρόλο, ώστε να κρατηθούν οι ισορροπίες.
Έχουν ολοκληρωθεί
τέσσερις σεζόν έως τώρα, εννοείται θα βγει και πέμπτη τον Οκτώβριο του '14.
Έχουν περάσει αμέτρητοι ηθοποιοί, αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν που
λέει και το τραγούδι... Εγώ θα μιλήσω για τον δικό μου αγαπημένο και μέλλοντα
σύζυγό μου γιατί έμαθα ότι χώρισε κιόλας (what
a pitty... ).
D A R Y L
Είναι τ'αγόρι μου,
είναι ο τύπος μου, είναι ο άνθρωπος που αγαπώωωω!!!
Λοιπόν, Daryl
Dixon (κατά κόσμον Norman Reedus)
πολύ σκληρός για να πεθάνει, γεμάτος παιδικά τραύματα, προερχόμενος από μια
οικογένεια με προβλήματα και γενικώς πολύ ταλαίπωρος. Έχει σαν πρότυπο το
μεγάλο του αδερφό, ο οποίος είναι πότης και εγωιστής (I
totaly hate him).
Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι ο αδερφός του τον επηρεάζει αρνητικά γιατί,
κατά βάθος, ο Daryl μου είναι άγγελος. Μέσα από όλη αυτή την ιστορία
βλέπουμε την προσπάθειά του να βρει τον εαυτό του και να παλεύει τη φοβία του
για τα συναισθήματα και το να δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης με τους
ανθρώπους.
Ναι, του έκανα
ψυχανάλυση τι θέλετε;;
Προσωπικά εγώ λάτρεψα
το TWD και έκανα κάτι που με λίγες σειρές καταδέχομαι να κάνω.
Με πήρε το ξημέρωμα βλέποντας επεισόδια. Ω, ναι! Τη δεδομένη στιγμή ήταν πιο
ιερό για μένα να δω τι συνέβη στη συνέχεια, παρά ο ύπνος. Ο ύπνος! Δεν είναι τυχαίο
ότι είναι από τις σειρές με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Αμερική.
Cu around...
Daryl rules!
Ιωάννα
Τετάρτη 14 Μαΐου 2014
Τρίτη 13 Μαΐου 2014
Το βίντεο της ημέρας; Epic Rap Battle: Nerd vs. Geek
Μια μάχη διαφορετική από τις άλλες...
Η καλοσύνη των ξένων
Προχθές το πρωί, καθόμουν στον υπολογιστή και έβλεπα βιντεάκια στο youtube. Ενώ παρακολουθούσα αστεία βίντεο, μια παραπομπή μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και πάτησα να δω. Και το είδα. Το ένα βίντεο ακολούθησε το άλλο και κατέληξα για ώρες κολλημένη στην οθόνη. Έτσι ξεκίνησε ένας κυκεώνας έντονων συναισθημάτων και σκέψεων για την καλοσύνη των ανθρώπων, τις οποίες είπα να μοιραστώ μαζί σας. Για να σας δώσω να καταλάβετε το βίντεο που παρακολούθησα ήταν αυτό:
Ο τίτλος ακριβέστατος: "Αποκαθιστώντας την πίστη στην ανθρωπότητα".
Άνθρωποι που υπερβάλουν εαυτόν για να βοηθήσουν κάποιον που βρίσκεται σε δεινότερη θέση. Δεν έχει σημασία αν είναι άνθρωπος ή ζώο, αν κινδυνεύει κάποιου η ζωή ή απλά χρειάζεται λίγη βοήθεια να περάσει απέναντι το δρόμο. Σηκώνονται από τις θέσεις τους και αφιερώνουν λίγα λεπτά από το χρόνο τους για να προσφέρουν τη βοήθειά τους, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, χωρίς καμία ανταμοιβή τις περισσότερες φορές, κερδίζοντας όμως χαμόγελα και την ικανοποίηση που σου δίνει η ανιδιοτελής προσφορά. Δεν είναι ήρωες, είναι άνθρωποι σας εμάς, που έτυχε να βρεθούν μπροστά σε μια κατάσταση κι απλώς αποφάσισαν να δράσουν αντί να προσπεράσουν.
Είναι άνθρωποι που κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό, χωρίς δισταγμούς. Και με την επιλογή τους αυτή, κάνουν τον κόσμο να φαίνεται ένα πιο όμορφο μέρος να ζεις. Δεν σας κρύβω ότι κάποια από αυτά τα στιγμιότυπα με συγκίνησαν πολύ. Η δύναμη κι η αγάπη που μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του, πάντα με συγκινούν. Η πιο απλή πράξη μπορεί να κρύβει τεράστιο μεγαλείο ψυχής. Είναι σχετικά εύκολο να κάνεις μια καλή πράξη για έναν δικό σου άνθρωπο, να βοηθήσεις ή να εξυπηρετήσεις ένα συγγενή ή φίλο. Αλλά πόσοι από εμάς θα έκαναν την παραμικρή "θυσία" για έναν ξένο ή για ένα ζώο σε ανάγκη χωρίς να έχουν κάτι να κερδίσουν από αυτό; Ιδού η απορία...
Συνεχίζοντας να βλέπω τέτοια βίντεο, έπεσα σε φλέβα χρυσού.
Αυτό που μας "κρατάει πίσω" είναι ο εγωισμός μας. Μη χάσουμε τη βολή μας και τις συνήθειές μας. Ο "ωχαδερφισμός" και τα "πού να τρέχουμε τώρα;". Ίσως και ο φόβος ή η ανασφάλεια, μήπως πας να βοηθήσεις και βρεις και το μπελά σου. Δεν κρίνω κανέναν -με τι μούτρα άλλωστε; και για μένα τα λέω αυτά- αλλά σκεφτείτε πόσο πιο όμορφος θα μπορούσε να γίνει αυτός ο κόσμος αν όλοι νοιαζόμασταν λίγο παραπάνω. Για τους ανθρώπους που δεν έχουν όσα έχουμε και δεν απολαμβάνουν τις δικές μας ανέσεις, για τους άστεγους και τα αδέσποτα που ζουν στους δρόμους (ναι τα βάζω μαζί, δίπλα δίπλα, ψυχές είναι κι αυτές), για τη φύση και το περιβάλλον μας, για τον γείτονα και τον περαστικό.
Ξέρουμε να κρίνουμε και να λέμε πως ο κόσμος αποξενώνεται και απομακρύνονται οι άνθρωποι, ο ένας από τον άλλον, και να σχολιάζουμε από απόσταση τα κακώς κείμενα, αλλά είμαστε σε θέση να το κάνουμε αυτό; Από τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι δε μπαίνουμε στον κόπο να δραστηριοποιηθούμε και να κάνουμε κάτι; Δεν ξέρω, ίσως να έχουμε πάθει ανοσία, ίσως η αδιαφορία να έχει γίνει δεύτερη φύση μας. Αλλά δε θα πάψω ποτέ να πιστεύω πως η ευσπλαχνία και η συμπόνοια είναι μεγάλη κινητήριος δύναμη για τον άνθρωπο. Αρκεί να βρούμε το κουράγιο να δράσουμε.
Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την ασχήμια και την αδιαφορία γύρω μας και πολλές φορές δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Κι όμως, να που υπάρχουν. Δεν ξέρω αν είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, ξέρω όμως πως για μένα είναι σημαντικό να γνωρίζω ότι υπάρχει ανθρωπιά και καλοσύνη εκεί έξω, παρ'όλη την ασχήμια. Ξέρω πως βλέποντας τέτοια περιστατικά με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Και καταφέρνει πραγματικά, έστω και για λίγο, να αποκαταστήσει την πίστη μου στην ανθρωπότητα. Δεν μπορεί να τα βλέπεις αυτά και να μη νιώθεις ανακούφιση και θαυμασμό για αυτούς τους ανθρώπους. Δε γίνεται να μη σε επηρεάζει στο ελάχιστο.
Εντάξει, δεν είναι δυνατόν, προφανώς, κάποιος να ζει βασιζόμενος πάντα στην καλοσύνη των ξένων, σαν τη Blance DuBois, αλλά είναι παρήγορο να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άνθρωποι διατεθειμένοι να βοηθήσουν χωρίς αντάλλαγμα. Είναι παρήγορο να γνωρίζεις ότι η αλληλεγγύη κι η ανθρωπιά δεν έχουν χαθεί. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, σαν αυτούς στα παραπάνω βίντεο, υπάρχει ελπίδα. Κι όσο υπάρχει ελπίδα, όλα είναι πιθανά.
Δεν είναι δύσκολο να πάρεις θέση ούτε χρειάζεται να χάσεις την άνεση σου για να κάνεις τη διαφορά. Με μια μικρή κίνηση, με μια χειρονομία καλής θέλησης μπορεί να αλλάξεις κάτι στον κόσμο. Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Κι αν πιστεύετε στο Θεό, το κάρμα ή την μοίρα και το ριζικό τότε, η καλοσύνη που θα δείξετε, ξέρετε πως θα σας επιστραφεί. Αλλά, ακόμα κι αν δεν πιστεύετε σε κάτι από όλα αυτά, αρκεί να πιστέψετε στον άνθρωπο και πάλι θα βγείτε κερδισμένοι.
Ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει το μεγαλύτερο καλό αλλά και το μεγαλύτερο κακό. Ας επιλέξουμε να κάνουμε το καλό και ας ελπίζουμε να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση και για τους γύρω μας.
Αυτά λοιπόν περάσανε από το μυαλό μου παρακολουθώντας αυτά τα βίντεο. Σκόρπιες σκέψεις και προβληματισμοί που με "κατακλύζουν" συχνά πυκνά. Έντονα συναισθήματα και ελπίδα. Συγκίνηση μα και μια απόφαση που θα προσπαθήσω να τηρήσω. Μάλλον ήρθε η δική μου η σειρά να αποδείξω, πρώτα απ'όλα στον εαυτό μου, ότι μπορώ να είμαι ο καλύτερος άνθρωπος που θα ήθελα να είμαι. Στο χέρι μου είναι να το προσπαθήσω. Μπορώ να κάνω κάτι κι εγώ. Και για αρχή ελπίζω να κατάφερα να σας αγγίξω έστω και λίγο με το κείμενό μου. Να σας προβλημάτισα και εσάς λιγάκι και να σας βρω συνοδοιπόρους στην προσπάθειά μου αυτή. Και μακάρι μια μέρα να μη χρειάζεται πια αποκατάσταση η πίστη μας στους ανθρώπους.
Ηρώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
