Το βίντεο της μέρας: Η διασκέδαση δεν έχει ηλικία

                           Η πρώτη εμπειρία μιας γιαγιάς σε roller coaster

Διαβάστε περισσότερα »

Πάσχα στο χωριό

Αλήθεια, εσείς πού θα κάνετε Πάσχα φέτος;Χωριό έχετε;Εγώ, πάντως, μάλλον θα τη βγάλω στο κλεινόν άστυ.Μια από τις λίγες φορές, της μέχρι τώρα ζωής μου, που θα είμαι στην πόλη τέτοιο καιρό.Τόσο λίγες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.Κι έτσι μπήκα σε διαδικασία αναπόλησης.

Τα παιδικά μου χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το Πάσχα σήμαινε ταξίδι στο χωριό.Πότε με το Ρένο της θείας μου (όχι δεν ήταν boyfriend αλλά ένα μικροσκοπικό μωβ Renault που χώραγε τα πάντα), single τότε ακόμα, οπότε το αμαξάκι της φιλοξενούσε τη δική μου οικογένεια, αλλά και αργότερα, με τη δική της οικογένεια παρέα και μεγαλύτερο αμάξι, πότε με το Κ.Τ.Ε.Λ., τη Μεγάλη Παρασκευή, το αργότερο, αναχωρούσαμε (συνήθως άγριο χάραμα... βάρβαρες παιδικές αναμνήσεις) για τις ένδοξες Χειράδες (ή Χιράδες anyway)!Εντάξει, υπερβάλλω λίγο με το ένδοξες, αλλά έτσι για να χαρεί κι η μανούλα μου.Άλλωστε, να το ξέρετε το χωριό αποκλείεται, οπότε ό,τι θέλω λέω.

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι να παρατηρώ, με το που μπαίναμε στο χωριό, είναι η μυρωδιά.Μικρή έλεγα «Μυρίζει Χειραδίλα» και γελάγανε όλοι μαζί μου (φυσικά).Δεν μπορούσα όμως να το εξηγήσω αλλιώς αυτό το περίεργο κράμα μυρωδιών που συναντούσα μόνο εκεί, παιδί της πόλης βλέπετε.Ήταν ο καθαρός αέρας από τα βουνά και τα δέντρα, σε συνδυασμό με τις συνηθισμένες οσμές ενός χωριού –ζώα και φύση- το πρώτο καλωσόρισμα στο χωριό.Το επόμενο ήταν στην αυλή του σπιτιού από τη σκυλίτσα μας κι έπειτα, στην πόρτα πάντα να μας περιμένει η γιαγιά, που ήξερε πως θα πάμε και με το που άκουγε αυτοκίνητο έξω από το σπίτι, έβγαινε να δει.

Φτάναμε λοιπόν στο σπίτι, όπου μας περίμεναν η γιαγιά κι ο παππούς να μας χαιρετίσουν και να μας ταΐσουν, να πούμε τα νέα μας –εγώ δηλαδή τηλεόραση έβλεπα- κι ύστερα από λίγο την έκανα να πάω να βρω τις φίλες μου, αν δεν είχαν έρθει ήδη εκείνες να με βρούνε.Δεν ήταν κι η καλύτερή μου στο χωριό, για να πω την αλήθεια βαριόμουν πολύ, αλλά άμα ήταν εκεί οι φίλες μου δε με ένοιαζε και τόσο!

Σιγά σιγά έρχονταν κι όσοι άλλοι ήταν να έρθουν και μαζευόμασταν κόσμος, στο μικρό σπίτι στο χωριό (κατά το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι»).Όταν δε, καταφέρναμε και μαζευόμασταν όλα τα παιδιά και τα εγγόνια, νομίζω ήταν οι πιο ευτυχισμένες μέρες στη ζωή των παππούδων.Εγώ πάλι, δεν είχα την ίδια άποψη.Φωνές, κόσμος, φασαρία, τσακωμοί.Δεν μπορώ να πω ότι το απολάμβανα ιδιαίτερα.Το θετικό στην περίπτωση μου ήταν πως ήμουν το μόνο κορίτσι κι όσο να’ναι με είχαν λίγο πιο χαϊδεμένη-ναι, το ομολογώ αυτό δε με χάλαγε καθόλου.

Βέβαια Πάσχα στο χωριό, έκτος από την επανένωση της οικογένειας, σήμαινε και εκκλησία με τα «καλά» μας, κροτίδες, βαρελότα (κι ενίοτε βεγγαλικά), ψησίματα (που συνεπάγονταν σφάξιμο αρνιού ή κατσικιού την προηγούμενη, ίουυυ), επισκέψεις και κεράσματα.Και φυσικά πολλά «τίνος είσαι εσύ;».Αθάνατη ελληνική επαρχία.Το φαΐ ήταν πολύ και καλό, τα σπίτια όλα ανοιχτά και το χωριό έσφυζε από ζωή.Η γιαγιά ζύμωνε κι έψηνε 10-10 τα καρβέλια το ψωμί και 2-2 τα ταψιά τις γαλατόπιτες από τα ξημερώματα, οι κόρες της τη βοηθούσαν στο μαγείρεμα, το καθάρισμα και τις άλλες δουλειές του σπιτιού κι οι άντρες ετοίμαζαν τις σούβλες, τα κρέατα και τα κοκορέτσια.Εμείς τα παιδιά κοιμόμασταν και ξυπνάγαμε λίγο πριν φάμε.Λίγο πολύ, κάθε χρόνο, ίδιο σκηνικό.

Αλλά για τα παιδιά σήμαινε και συναντήσεις με φίλους που είχαν να δουν από το καλοκαίρι, βόλτες, παιχνίδια και πάλι βόλτες και πάλι παιχνίδια.Πηγαίναμε στον Άγιο Κωνσταντίνο, αφού πρώτα είχαμε περάσει από την Κρύα βρύση, το απογευματάκι και χαζεύαμε τη θέα με τις ώρες –λίγα χρόνια αργότερα πηγαίναμε εκεί τα βράδια και πίναμε μπύρες.Περπατούσαμε σε όλο το χωριό, παίζαμε χαρτιά στο πολιτιστικό, κάναμε πικ-νικ, βγάζαμε φωτογραφίες, τα αγόρια έπαιζαν μπάλα στο προαύλιο της εκκλησίας και μπάσκετ όπου έβρισκαν.

Κι όταν τελείωναν οι άδειες κι ερχόταν η ώρα της αναχώρησης, το τελετουργικό πάλι, λίγο-πολύ το ίδιο κάθε φορά.Τα παιδιά παίρναμε το χαρτζιλίκι μας από τον παππού, η γιαγιά έφτιαχνε χαρτόκουτα με πράγματα να τα μοιράσει στα παιδιά της κι αγχωνόταν, από την ώρα που ξυπνούσε, τι ώρα θα φύγουμε και πώς θα φτάσουμε και οι μεγάλοι μάζευαν βαλίτσες.Χαιρετούσαμε και μπαίναμε στο αμάξι, με τη γιαγιά να μας φιλάει όλους δακρυσμένη και να μας ξεπροβοδίζει με ένα «Να πάτε στο καλό και να προσέχετε» και ξεκινούσαμε.

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγαλώσαμε,κάποιοι έφυγαν για το εξωτερικό κι άλλοι ξεκινάνε τις δικές τους οικογένειες και το χωριό άδειαζε όλο και περισσότερο καθώς οι μόνιμοι κάτοικοί του «έφευγαν» λόγω ηλικίας κι οι νεότεροι δεν είχαν πια λόγο να κατέβουν στο χωριό.Μεγαλώνοντας κι εγώ πήγαινα πια, όχι γιατί το έλεγε η μαμά, αλλά για να δώ μια ακόμα φορά τον παππού και τη γιαγιά.Τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά και πιο ήρεμα.Οι παππούδες μεγάλωναν, κι εκείνοι, δεν ήταν για πολλά πολλά.Οι σούβλες αντικαταστάθηκαν από το φούρνο και οι γαλατόπιτες από γλυκά του ζαχαροπλαστείου.Και φέτος ο παππούς θα περάσει, πρώτη φορά, τις γιορτές χωρίς τη γιαγιά, αφού εκείνη πέρασε το τελευταίο της Πάσχα πέρσι.

Τώρα, αναδρομώντας σε εκείνα τα χρόνια, μου λείπουν λίγο όλα αυτά.Με στεναχωρεί κάπως που ξέρω πως δε θα τα ξαναζήσω.Όσο κι αν βαριόμουν στο χωριό, όσο κι αν υπήρχαν βαβούρες και φασαρία και εντάσεις, κάθε χρόνο ήμασταν εκεί και περνάγαμε καλά.Μας περίμενε ένα σπίτι ζεστό και δυο άνθρωποι που ανυπομονούσαν να μας δουν.Αλλά, όπως και να’χει, εγώ τα έζησα κι έχω πράγματα να αναπολώ με νοσταλγία.

Εύχομαι όλοι σας να έχετε στη ζωή σας όμορφες εικόνες σαν κι αυτές.Και φέτος, αλλά και κάθε χρόνο, να περνάτε όμορφες στιγμές, σε γιορτές ή σε απλές καθημερινές, με τους δικούς σας ανθρώπους.Δημιουργήστε τις δικές σας αναμνήσεις και βρείτε τρόπο να αποκομίσετε όλα τα θετικά, όπου κι αν βρίσκεστε!Καλές γιορτές, λοιπόν, και καλή διασκέδαση σε όλους, ό,τι κι αν κάνετε, όπου κι αν είστε.

                                                                                                                  Ηρώ

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Game of Thrones

 

                                                   The dragon's daughter

Διαβάστε περισσότερα »

To top5 των αγαπημένων μας σειρών

Το top5 της Μαρίας

5. Lie to Me

Λατρεύω τα δικαστικά δράματα, τις αστυνομικές ιστορίες, τα ψυχολογικά προφίλ. Γι' αυτό το λόγο ξεχωρίζω τη συγκεκριμένη σειρά. Τα συνδυάζει όλα. Μια ομάδα από έμπειρους επιστήμονες ανακαλύπτουν, ποιος λέει ψέματα, μέσω της γλώσσας του σώματος και των ψυχολογικών προφίλ. Λίγο House, λίγο Criminal Minds και λίγο Boston Legal. Εξαιρετικός ο πρωταγωνιστής, δυστυχώς όμως η σειρά κόπηκε στα μέσα της τρίτης σεζόν. Θα μείνει, βέβαια, για πάντα στην καρδιά μου. 

4. Friends

Σοβαρά τώρα εάν αναρωτιέστε γιατί είναι στο Top5 μου τα "Φιλαράκια", τότε έχετε γεννηθεί ,μετά το 2000. Γιατί πριν το Big Bang Theory και το How I met your Mother, πριν το Modern Family και το Community, υπήρχαν τα "Φιλαράκια". Η σειρά που δε θα τελειώσει ποτέ, όσο υπάρχει το Star και οι κολλητοί μου Αλέκος & Ηρώ, οι οποίοι ξέρουν απ' έξω όλες τις ατάκες. Η σειρά που έθεσε τα θεμέλια στην συγκεκριμένη κατηγορία και 9 χρόνια μετά το τέλος της δεν έχει γίνει στιγμή βαρετή.

3. The Good Wife

Όπως προείπα, λατρεύω τα δικαστικά δράματα. Με γοητεύει ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν τις δίκες στην Αμερική, αλλά και η τρελή κάποιες φορές νομοθεσία τους. Όμως το Good Wife δεν είναι απλώς μια δικαστική σειρά και σίγουρα δεν είναι μια γυναικεία σειρά. Εσύ, αγαπητέ άντρα αναγνώστη που το σκέφτεσαι, μάντεψε... δεν την έχεις δει, απλώς τη χαρακτηρίζεις από το φύλο του κεντρικού της ήρωα. Η σειρά έχει αμέτρητες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις και εντυπωσιακές εξελίξεις. Ιδιαιτέρως φέτος στην 5η σεζόν, βιώνει τις καλύτερες στιγμές της. Στιγμές, που υπάρχουν χάρη σε γεγονότα ακόμη και της 1ης σεζόν. Μια σειρά με μαθηματικό προγραμματισμό στις εξελίξεις και τις επεξηγήσεις της. Ιδιοφυές.

2. Sherlock

Πρόκειται για μία σειρά που μπορεί να χαρακτηριστεί κομψοτέχνημα. Η δομή της, οι ιστορίες της, οι ηθοποιάρες της. Ένας λατρεμένος μου λογοτεχνικός ήρωας μεταφέρεται στη σύγχρονη εποχή, χωρίς να χάνει σε τίποτε το χαρακτήρα των βιβλίων ή της εποχής στην οποία τοποθετείται στο χαρτί. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Η ίδια η δομή της κάθε σκηνής, η σκηνοθεσία, οι αριστουργηματικές ερμηνείες, η λυρική αφήγηση και κυρίως ο μεγαλοφυής τρόπος με τον οποίο χειρίζονται το θεατή και τον αναγκάζουν να ανέβει σκαλί-σκαλί κάθε επεισόδιο, με αναγκάζουν να θεωρήσω τη σειρά επική!

1. Game of Thrones

Ίσως είναι αδικία. Ίσως το Sherlock έπρεπε να είναι σε αυτή τη θέση. Ή κάποια άλλη σειρά. Δε με νοιάζει όμως. Γιατί είναι το δικό μου Top5 και για την πρώτη θέση το λόγο έχει η καρδιά μου. Το GoT είναι ότι καλύτερο έχω δει σε ολόκληρη την πολυτάραχη και κοσμοπολίτικη ζωή μου. Μιλάμε για ένα θαύμα της τέχνης. Όσο τρομερή κι αν είναι η σκηνοθεσία, όσο συγκλονιστικά κι αν ερμηνεύουν οι ηθοποιοί, το GoT πάνω από όλα είναι μια ιστορία για την ιστορία. Δε βασίζεται σε έναν συγκεκριμένο ήρωα ή έρωτα. Για την ακρίβεια με αγχώνει το γεγονός πως μοιάζει να μην έχει τέλος. Είστε σίγουροι πως ο επίλογος θα δοθεί με την τελική μάχη για τον Σιδηρούν Θρόνο; Εγώ δεν είμαι. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό είναι που κάνει τη σειρά τόσο ξεχωριστή. Προκαλώ, όποιον έχει αντίθετη γνώμη, να δει ένα επεισόδιο και μετά τη λήξη του να μη θελήσει να δει αμέσως το επόμενο. Γιατί μπορεί ένα επεισόδιο να είναι αυτό... ένα ακόμη επεισόδιο. Αλλά, σίγουρα θα υπάρχει εκείνη η μαγική στιγμή, που θα σε κάνει να αναφωνήσεις "Τι σκηνάρα". Υ.Σ. Tyrion Lannister είσαι ανυπέρβλητος!!!

Το top5 της Ηρώς

5. Grey's Anatomy

Μπορεί να μην είναι καμιά σπουδαία ιατρική σειρά, αλλά για μένα υπήρξε σταθμός.Έντονα συναισθηματική με πολύ δυνατές σκηνές, ναι, γυναικεία σειρά θα λέγανε κάποιοι!Who cares?Μου έχει γεννήσει πολλά συναισθήματα, θυμού, λύπης, λύτρωσης ακόμα και απογοήτευσης!Έχει τραβήξει αρκετά, με αποτέλεσμα να κάνει "κοιλιά" τις τελευταίες σεζόν, αλλά δείχνει να επανέρχεται σιγά σιγά στις παλιές καλές μέρες.Και, παρά τις δέκα σεζόν που μετράει ήδη, συνεχίζω και θα συνεχίσω να την βλέπω.

4. Dollhouse

Μια όχι και τόσο γνωστή σειρά στην Ελλάδα, που αξίζει, όμως, κατά τη γνώμη μου μια ματιά.Ένα ασυνήθιστο σενάριο, που βασίζεται σε ένα φουτουριστικό παρόν και μια ηθικά αμφιλεγόμενη ιδέα.Μέχρι που θα έφτανε ο άνθρωπος για την εξυπηρέτηση των αναγκών του και το κέρδος;Περιπέτεια, φαντασία, συναίσθημα, ηθικά διλήμματα, απ'όλα έχει ο μπαξές!Κι ένα ανατρεπτικό τέλος, περίτεχνα δομημένο.

3. Friends

Είμαι παιδί των 90's, τι να κάνουμε;Είναι η πρώτη σειρά που ξεκίνησα να παρακολουθώ, μαθήτρια ακόμα, πριν μάθω το ίντερνετ, πριν καν αποκτήσω dvd player κι αρχίσω να νοικιάζω dvd.Σε πιο απλές κι αθώες εποχές... Δεν έχω τίποτα άλλο να πω, η Μαρία με κάλυψε απόλυτα!Εκτός, ίσως, από "Doy" κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

2. Doctor Who

Δόθηκε μάχη μέσα μου για αυτή τη θέση.Το Doctor Who κέρδισε το Sherlock στα σημεία.Πρόκειται για δυο άριστες σειρές από άποψη δομής, σεναρίου, σκηνοθεσίας και πρωταγωνιστών.Το πρώτο, όμως, έχει μια μεγάλη ιστορία πίσω του και συνεχίζει, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον στους υποστηρικτές του, πολλά χρόνια τώρα.Και όταν ανέλαβε ο Moffat, ως show runner, το στοίχημα αυτό έγινε ακόμα πιο εύκολο να κερδηθεί.Η ιστορία εκτυλίσσεται οπουδήποτε κι οποτεδήποτε στο χωροχρόνο, με συνεχείς ανατροπές και εξελίξεις.Ένα επεισόδιο αρκεί για να θες και περισσότερα.

1. Game of Thrones

Κι εδώ θα ταυτιστώ με τη Μαρία.Πρόκειται για μια σειρά φαινόμενο, που καλύπτει πολλές πτυχές και κερδίζει το θεατή από το πρώτο λεπτό.Δεν ξέρω αν είναι η ρεαλιστική σκληρότητα του σεναρίου, η εξαιρετική σκηνοθεσία, η εμβάθυνση στους άρτια δομημένους χαρακτήρες ή το ίδιο το "παιχνίδι του στέμματος" αλλά ότι κι αν είναι δε σε αφήνει να το αφήσεις.Κι ας ξέρεις πως πάλι κάποιος θα πεθάνει, κι ας αγαπάς τον χαρακτήρα που θα πεθάνει, απλά θα συνεχίσεις να το παρακολουθείς, γιατί χρειάζεσαι και θέλεις περισσότερο!Και επιπλέον η σειρά έχει Tyrion, Dany και δράκους... Ναι, δράκους.I rest my case!

Το top5 του Νώντα*

5. Battlestar Galactica

Sci-fi σειρά και να μην είναι στις αγαπημένες μου, δε γίνεται.Πρόκειται για το remake της ομώνυμης σειράς του 1978, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται σε πόλεμο με τα ανθρωποειδή ρομπότ (cylons) που ίδιοι κατασκεύασαν. Μέσα από αυτή τη διαστημική περιπέτεια, ο Ronald Moore κατάφερε μεταξύ άλλων να προκαλέσει πολιτικά, τοποθετώντας αυτή τη φορά τους Αμερικανούς στη θέση των τρομοκρατών.

4. Breaking Bad

Θα μπορούσε, άραγε, ο καθένας μας να βρεθεί στη θέση του (κακού) Walter White;Είναι κάτι που όλοι το έχουμε μέσα μας ή παίζουν ρόλο μόνο τα βιώματα του καθενός;Ο εκπληκτικός Bryan Cranston (ο καλύτερος ηθοποιός έκει έξω, κατά τη γνώμη μου) στο ρόλο ενός νομπελίστα καθηγητή χημείας, που μαθαίνει ότι έχει καρκίνο, γίνεται παρασκευαστής κι έμπορος ναρκωτικών για να μην αφήσει την οικογένειά του με χρέη όταν πεθάνει.Είναι η σειρά που έχει ένα από τα καλύτερα σενάρια που έχω δει και το καλύτερο επεισόδιο στην ιστορία της τηλεόρασης (βλ. 5x14, Ozymandias).Δύσκολα, λοιπόν, θα έλειπε από μια τέτοια λίστα.

3. The Shield

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, παρακολουθεί τον αστυνομικό Vic Mackey και την ομάδα κρούσης του, οι οποίοι μέσα από παράνομες και αμφιλεγόμενες μεθόδους προσπαθούν να διατηρήσουν την τάξη στους δρόμους της τοπικής κοινωνίας.Ωμό και ρεαλιστικό, σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.Ξεκινώντας από τα γεγονότα του πρώτου επεισοδίου -το οποίο αν δεις, θα σε κάνει να "κολλήσεις" με τη σειρά- προκαλείται μια αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων που στοιχειώνουν τους πρωταγωνιστές μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο.Για το οποίο, οφείλω να αναφέρω, ότι είναι ίσως το καλύτερο και πιο πιστό στην ιστορία και τους χαρακτήρες series finale που έχω δει ποτέ.

2. Lost

Δε θα μπορούσε να μείνει απ'έξω η σειρά που με/μας σύστησε στις ξένες τηλεοπτικές παραγωγές.Η σειρά που απέκτησε εκατομμύρια φανατικούς τηλεθεατές και φανατικούς εχθρούς.Η σειρά που έκανε το κοινό της να "ξεψαχνίζει" κάθε επεισόδιο για να βρει το οποιοδήποτε κρυμμένο στοιχείο, να διαβάζει από αιγυπτιακή μυθολογία μέχρι θεωρίες για ταξίδι στο χρόνο, μήπως καταφέρει έτσι να δώσει μια εξήγηση στα αμέτρητα ερωτήματα που δημιουργούνταν σε κάθε επεισόδιο.Πολλές διαφωνίες, ολόκληρα κατεβατά από πολύπλοκες θεωρίες για την όλη ιστορία του Νησιού και όσων συνέβαιναν εκεί και χιλιάδες σχόλια σε διάφορα forums αποτέλεσαν ένα μέρος του αντίκτυπου που είχε το Lost στον κόσμο.

1. The Wire

Κατά την προσωπική μου άποψη, η καλύτερη σειρά, το νούμερο 1 σε κάθε τέτοια λίστα. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το τηλεοπτικό δίκτυο HBO και γενικότερα η αμερικανική τηλεόραση.Κάθε σεζόν εξετάζει από διαφορετική σκοπιά το "σύστημα" και το πώς αυτό επηρεάζει τους κατοίκους της Βαλτιμόρης.Έμποροι ναρκωτικών "βαποράκια", γκέτο, διεφθαρμένοι αστυνομικοί και πολιτική, τύπος, παιδεία, σωματεία εργαζομένων και πώς όλα αυτά συνδέονται αποτελώντας κομμάτια του ίδιου παζλ μιας κοινωνίας.Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και στο καστ που περιλαμβάνει γνωστούς ηθοποιούς αλλά και ημιερασιτέχνες πρώην κατάδικους.Σε αυτό το παραμύθι ο κακός δεν ηττάται, το πολύ να αντικατασταθεί από έναν άλλο,  χειρότερο κακό και όλα είναι ένας φαύλος κύκλος (τουλάχιστον αυτό αντιλαμβανόμαστε από τα πρώτα επεισόδια).Όσον αφορά τη συνέχεια, κι εάν αυτό μπορεί κάποια στιγμή να σταματήσει, πρέπει να παρακολουθήσετε (όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει) τη σειρά και να το διαπιστώσετε μόνοι σας.

*Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να ξεχωρίσω μόνο 5 σειρές. Ίσως αν έγραφα το κείμενο άλλη στιγμή, το top-5 μου να ήταν τελείως διαφορετικό. Ακόμα και την ώρα που έγραφα το κείμενο, άλλαξα γνώμη αρκετές φορές.

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Αγάπη δίχως όρους!

                                                     

           Ακόμα κι αν σε απορρίπτει όλος ο κόσμος, υπάρχει κάποιος που σ'αγαπάει.

       

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Lights out

    Ποιος φοβάται το σκοτάδι;

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Unsung Hero

                                 Ένα όμορφο βίντεο που θα σας κάνει να χαμογελάσετε.

Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο της ημέρας: Gravity... explained!

Έτσι έγιναν στην πραγματικότητα τα πράγματα στο Gravity.

Διαβάστε περισσότερα »

Για το βιβλίο Ιερά Οδός Μπλουζ του Πολυχρόνη Κουτσάκη

Πρωτογνώρισα την πένα του Πολυχρόνη Κουτσάκη διαβάζοντας το τελευταίο του βιβλίο Καιρός για Ήρωες. Ακολούθησαν αρκετά δικά του, καθώς είναι πολυγραφότατος και σήμερα ολοκλήρωσα το Ιερά Οδός Μπλουζ. Μπορώ πλέον να πω με βεβαιότητα πως ο κύριος Κουτσάκης είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες συγγραφείς. 

Το Ιερά Οδός Μπλουζ κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για ένα αστυνομικό βιβλίο με αρκετά στοιχεία νουάρ, που μας θυμίζει παλιές καλές λογοτεχνικές εποχές, στις οποίες ο Γιάννης Μαρής πρωτοστατούσε στην αστυνομική λογοτεχνία. Όμως, ο συγγραφέας κάνει την ανατροπή και σε αντίθεση με τα περισσότερα αστυνομικά, όπου οι κεντρικοί ήρωες είναι οι "καλοί" της υπόθεσης, σε αυτή την ιστορία ο πρωταγωνιστής είναι ο "κακός". Ο Στράτος, λοιπόν, είναι ένας "φροντιστής". Φροντίζει τα ζητήματα των ανθρώπων που καταφεύγουν σε αυτόν και επιλύει τα προβλήματά τους. Βασικά, επαγγελματίας δολοφόνος είναι, με ηθικές αρχές και αυστηρούς κώδικες. Δε σκοτώνει ποτέ εάν το θύμα δεν το αξίζει πραγματικά. Γι' αυτό και πάντα κάνει ενδελεχή έρευνα για το στόχο του. Όλα, όμως, ανατρέπονται όταν στη ζωή του εμφανίζεται η Αλίκη. Πανέμορφη, πλούσια και μυστηριώδης, ηρωίδα βγαλμένη από ταινία του Alfred Hitchcock. Τον γοητεύει με την πρώτη ματιά. Αυτό που θέλει είναι απολύτως ξεκάθαρο και μόνο ο Στράτος μπορεί να της το προσφέρει. Γιατί η Αλίκη θέλει τον άντρα της νεκρό και θα κάνει τα πάντα για να τον πείσει να το "φροντίσει". Το αποτέλεσμα της έρευνας που ξεκινάει ο Στράτος, με σκοπό να καταλάβει εάν ο στόχος αξίζει να πεθάνει, οδηγεί σε ανατροπές. Η Αλίκη εξαφανίζεται και ο άντρας της προσλαμβάνει τον μελλοντικό "φροντιστη" του για να τη βρει. Ο καλύτερός φίλος του Στράτου, νούμερο ένα αστυνομικός στο τμήμα ανθρωποκτονιών, αναλαμβάνει επικεφαλής της υπόθεσης και μαζί βαδίζουν σε μονοπάτια επικίνδυνα, ακόμη και για έναν επαγγελματία δολοφόνο. 

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, όπως είναι βέβαια όλα τα βιβλία του κυρίου Κουτσάκη. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις κλασική αστυνομική λογοτεχνία. Μπορεί η πλοκή της ιστορίας να είναι χτισμένη γύρω από το "ας βρούμε το δολοφόνο", όπως και στα περισσότερα βιβλία του είδους, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Υπάρχουν έντονα τα στοιχεία των παλιακών αστυνομικών βιβλίων, όμως η γραφή του δημιουργού είναι εξαιρετικά σύγχρονη, θέτοντας κάποιες φορές προβληματισμούς για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Ο Κουτσάκης στο βιβλίο του βάζει στο επίκεντρο έναν ετερόκλητο συνασπισμό ανθρώπων και ορίζει με μαθηματική ακρίβεια τα βήματά τους προς την ανακάλυψη της αλήθειας. Με αριστοτεχνικές περιγραφές των χώρων στους οποίους κινούνται οι χαρακτήρες και λιγότερη έμφαση στους διαλόγους, εκτός ίσως από το τέλος, μπλέκει τον αναγνώστη σε ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού. Μόνο που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Λίγο πριν τον επίλογο απλώς δεν μπορείς να πιστέψεις τις εξελίξεις αλλά και τα αίτια που έχουν οδηγήσει σε αυτές.

Το κυριότερο όλων, ένα χαρακτηριστικό των βιβλίων του, οι ήρωες του είναι γκρίζοι. Δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο στο λογοτεχνικό κόσμο του Κουτσάκη. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι. οι οποίοι μας διηγούνται την ιστορία τους. Ο συγγραφέας με αριστοτεχνικό τρόπο μας οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα, πως δεν καθοριζόμαστε από τη νοηματοδότηση που δίνεται στο ποιοι είμαστε και πώς ζούμε, αλλά πώς επιλέγουμε εμείς να δούμε τον εαυτό μας. Και αυτό ακριβώς είναι που λατρεύω στον Πολυχρόνη Κουτσάκη. Όπως προείπα, θεωρώ πως ο κύριος Κουτσάκης είναι από τους σπουδαιότερους Έλληνες συγγραφείς. Κάθε φορά που διαβάζω βιβλίο του, είναι μια μοναδική εμπειρία. Χωρίς καμία πρόθεση σύγκρισης, η πένα του μου θυμίζει έντονα το γνώρισμα που με συγκινεί ιδιαίτερα στον πολυαγαπημένο μου Albert Camus. Γράφει με τα πιο απλά λόγια τα πιο σπουδαία πράγματα. 

Ίσως αναρωτηθείτε κατά πόσο μια αστυνομική ιστορία, όσο προτότυπη κι αν είναι, μπορεί να θεωρηθεί σπουδαία. Πάντα μια ιστορία, ένα βιβλίο, ένα κείμενο είναι σπουδαίο, ιδιαιτέρως όταν είναι καλογραμμένο. Ο δημιουργός του έχει καταθέσει την ψυχή του και σε προκαλεί να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Αυτό κάνει ο Πολυχρόνης Κουτσάκης. Τοποθετεί στους ήρωες του μικρά κομματάκια της ψυχής του και σε προσκαλεί να τα βρεις. Τότε, με έκπληξη διαπιστώνεις ότι είναι και δικά σου. Γράφει για συναισθήματα γνώριμα αλλά και τόσο ξένα, απλώς και μόνο γιατί αρνείσαι να παραδεχτείς ότι τα νιώθεις. Και καθώς γυρνάς τις σελίδες, σε πιέζει όλο και περισσότερο να τα αναγνωρίσεις. Γιατί οι ήρωες του τολμούν να μιλήσουν για αυτά.

                                                                                                                                                                                                  Μαρία Μπακάρα

Διαβάστε περισσότερα »

Το μυστικό του Lakeville (μέρος πρώτο)

Κεφάλαιο 1

  Ήταν σχεδόν μεσημέρι, όταν το ταξί που μετέφερε τον Τομ έφτασε στην ξύλινη γέφυρα που οδηγούσε στον προαύλιο χώρου του Κολεγίου Αρρένων του Λέικβιλ.Η μητέρα του αποφάσισε ότι αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή για τον Τομ.Του το είχε ανακοινώσει λίγες μόνο ώρες μετά την κηδεία του πατέρα του. "Άφησέ με εδώ.Θέλω να περπατήσω λίγο." είπε στον οδηγό.Ο ήλιος ήταν καυτός , πράγμα ασυνήθιστο για τα 930 μέτρα υψόμετρο στη βόρεια Αγγλία.Βγήκε από το ταξί και άρχισε να περπατά αργά, διασχίζοντας τη γέφυρα.Το παλιό πέτρινο κάστρο,στο οποίο εδώ και πέντε χρόνια στεγαζόταν το κολέγιο, φάνταζε τεράστιο και μεγαλοπρεπές.Ο χώρος γύρω του ήταν μια μεγάλη καταπράσινη έκταση με διαφόρων ειδών μικρά φυτά, θάμνους και ψηλά δέντρα.Δεξιά του βρισκόταν το μονοπάτι που οδηγούσε στο μεγάλο και σκοτεινό δάσος του Λέικβιλ.

   Μετά από λίγα λεπτά έφτασε στην είσοδο.Μπαίνοντας μέσα, το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν  οι πολλοί πίνακες, που ήταν κρεμασμένοι σε όλο το μήκος του διαδρόμου και ο μεγάλος πολυέλαιος στο σαλόνι.Η υπάλληλος στη ρεσεψιόν του έδωσε το κλειδί του δωματίου του και του είπε πως ο διευθυντής είχε ζητήσει να τον δει στο γραφείο του.Ανέβηκε τις σκάλες για τον πρώτο όροφο, όπου βρισκόταν το γραφείο.Χτύπησε ελαφρά την πόρτα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα απάντησε μια φωνή: "Περάστε".Ο διευθυντής τον υπόδεχθηκε με ένα χαμόγελο,

-Εσύ πρέπει να είσαι ο γιος της Έλεν, ο Τόμας.

-Μάλιστα, κύριε Ντόριαν.

-Πολύ ωραία.Κάθισε αν θες.

Καθώς  έφτανε στην καρέκλα, σκέφτηκε πόσο παράξενο ήταν που το γραφείο αυτό ήταν το μόνο που είχε δει μέχρι τώρα χωρίς τους περίεργους πίνακες.Μόνο ένας καθρέφτης υπήρχε απέναντί του, καλυμένος με ένα μαύρο πανί.Και ο διευθυντής, όμως, έμοιαζε να έχει κάτι ασυνήθιστο πάνω του.Ίσως ήταν το μόνιμο χαμόγελο, ίσως τα αλλού μαύρα και αλλού γκρίζα μαλλιά του.Δεν μπορούσε να αποφασίσει.

   Συζήτησαν για αρκετή ώρα και στη συνέχεια ο Τομ κατευθύνθηκε προς τον κοιτώνα του.Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια το κολέγιο θα ήταν το σπίτι του και ο κοιτώνας το δωμάτιό του.’Ηταν στο τέλος του διαδρόμου στον τρίτο και τελευταίο όροφο.Όπως ανέβαινε τα σκαλιά, με την άκρη του ματιού του είδε κάτι μέσα σε έναν πίνακα να κινείται.Ένα ρίγος διαπέρασε όλη τη ράχη του και γύρισε απότομα να δει καλύτερα τι ήταν αυτή η παράξενη σκοτεινή φιγούρα.Τίποτα το περίεργο δεν υπήρχε εκεί.Σκέφτηκε πως μάλλον ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού του, όπως τα ακατανόητα όνειρα που έβλεπε τελευταία.Βυθισμένος στις σκέψεις του, έφτασε στην πόρτα του δωματίου του.Τη στιγμή που έβαζε το κλειδί στην πόρτα, του τράβηξε την προσοχή μια ακανόνιστου σχήματος σκιά στο πόμολο.Θα έπαιρνε όρκο ότι την είδε να κινείται.Μέχρι να ανοιγοκλείσει τα μάτια του είχε εξαφανιστεί.Πού πήγε;Και τι στο καλό ήταν αυτό που ένιωθε στον αέρα;Σα να είχαν παγώσει τα πάντα γύρω του.

Πέρασαν ώρες μέχρι να καταφέρει να αδειάσει το μυαλό του από τις τρομακτικές σκέψεις.Έξω είχε αρχίσει να απλώνεται για τα καλά το σκοτάδι.Με δυσκολία μπορούσε να διακρίνει τα πρώτα δέντρα στο δάσος.Με το που σφάλισε τα βλέφαρά του, αποκοιμήθηκε.Ήταν εξαντλημένος.Αμέσως άρχισε να ονειρεύεται.Ονειρεύτηκε τη στιγμή που βρήκε τον πατέρα του στο υπόγειο, καλυμμένο με το ίδιο του το αίμα και τα μυαλά του χυμένα στο πάτωμα, κρατώντας ένα πιστόλι στο δεξί του χέρι.Είχε φτάσει τρέχοντας εκεί, όταν άκουσε το δυνατό θόρυβο που έκανε την καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή στο στήθος του.Ξύπνησε λουσμένος στον ιδρώτα.Από πάνω του στεκόταν ο παιδικός του φίλος, Νικ.Ένα ψηλό αγόρι, στο ύψος του Τομ, αδύνατο, με κοντά κόκκινα μαλλιά και πολλές φακίδες στο πρόσωπο.

-Νικ, τι κάνεις εδώ;Πότε έφτασες στο κολλέγιο;
-Πριν καμιά ώρα.Να μαντέψω, πάλι εκείνο το όνειρο, ε;Τομ, πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον για αυτό.Έχουν περάσει τόσοι μήνες.

Όντως, είχαν περάσει σχεδόν εννέα μήνες από εκείνη την Πρωτοχρονιά του ’82, τότε που βρήκε το άψυχο σώμα του πατέρα του.Το ίδιο βράδυ ξεκίνησαν οι εφιάλτες κι αυτό το όνειρο, που τον έκανε να νιώθει το στομάχι του να δένεται κόμπος κάθε φορά που το έβλεπε.

-Τι ώρα είναι;
-Περασμένα μεσάνυχτα.

Είχε κοιμηθεί περισσότερο απ’όσο νόμιζε.

-Θέλω να βγώ μια βόλτα, να γνωρίσω το χώρο.Θες να έρθεις μαζί, Νικ;Ευκαιρία να τα πούμε.
-Γιατί όχι;Είδα και το διευθυντή, με το που έφτασα.Λίγο τρομακτικός μου φάνηκε.Τον είδες εσυ;
-Ναι, στο γραφείο του.Περίεργος άνθρωπος.Τους πίνακες, τους πρόσεξες;Εμένα αυτοί με ανατριχιάζουν.Έχουν κάτι το απόκοσμο.

Σταμάτησε την κουβέντα.Δεν αισθανόταν πολύ καλά με αυτή την ιστορία.Κι ο Νικ δε θα τον πίστευε ποτέ.Καλά καλά δεν ήταν ο ιδιος σίγουρος για το τι είχε δει.Πριν ολοκληρώσει τη σκέψη του, στον πίνακα που κρεμόταν στον τοίχο δίπλα από το κρεβάτι, μια σκοτεινή φιγούρα φάνηκε να κινείται.

-Νικ, κοίτα.Το βλέπεις κι εσύ;Νομίζω... με κοιτάζει.

-Ναι, πολύ αστείο, Τομ.Δεν είμαστε πια παιδιά.Άντε, τι θα γίνει με εκείνη τη βόλτα που λέγ... ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΕIΝΑΙ ΑΥΤΟ;ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ;

Συνεχίζεται...

                                                                                                                 by Eddie D.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο τετράποδος καλύτερός μου φίλος

Για όσους με ξέρουν το θέμα του πρώτου μου ατομικού ποστ δεν θα είναι έκπληξη.Η πρώτη μου τετράποδη αγάπη αξίζει ένα εκτενές αφιέρωμα!Ο λόγος φυσικά για τον πανέμορφο και πανέξυπνο σκυλάκο μου, το Μαξ.Εδώ και μερικούς μήνες μια συνάντηση, που έμελλε να αποβεί μοιραία και για τους δυο μας, μου άλλαξε τη ζωή.Ένα μικρό, πολύ μικρό για να κυκλοφορεί χωρίς τη μαμά του, παρατημένο, άσπρο μπαλάκι κυκλοφορούσε λίγο καιρό στην εστία μοναχούλι του και μου τράβηξε την προσοχή.Μεταξύ σοβαρού κι αστείου έλεγα να το πάρω στο δωμάτιο αλλά δεν το είχα πάρει απόφαση μέχρι που ένα βράδυ βρέθηκα μπροστά σε ένα περιστατικό και δεν άντεξα...έσπασα!Ο άσχημος τρόπος που φέρθηκε ένα άτομο σε αυτό το γλυκούλικο μπαλιτσοκούταβο ,που το μόνο που ήθελε ήταν λίγο φαγάκι, ήταν  αυτό ακριβώς που με έκανε να πάρω την απόφαση, στα σοβαρά τελικά.

Μικρός και παιχνιδιάρης...μα δεν είμαι μια γλύκα;

 Την επόμενη κιόλας μέρα έκανε το πρώτο του μπανάκι και την μεθεπόμενη την πρώτη του επίσκεψη στον κτηνίατρο.Πήρε χαπάκια, αμπουλίτσες, έκανε εμβόλια κι όλα τα απαραίτητα κι η συμβίωση μας ξεκίνησε!Δεν θα πω ψέματα...τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα.Το κάθε άλλο.Εγώ άπειρη από ζώα κι αγχωμένη όσο δεν παίρνει κι ο μικρός Μαξούλης χαμένος.Ήταν όλα και για τους δυο μας καινούρια και ζόρικα.Κλάματα (κι απ’τους δυο μας), φωνές, απελπισία, προβλήματα!Υπήρχαν δυσκολίες κι άπειρα ερωτηματικά...Τι θα φάει;Πώς θα τον εκπαιδεύσω;Γιατί κλαψουρίζει;Πόσα θα μου πάρει ο κτηνίατρος;Μήπως δεν έκανα καλά που τον πήρα;Είναι ευτυχισμένος;Ουφ...

Ξεκίνησα να ψάχνω, πολύ και τα πάντα!Ίντερνετ, φίλοι με κατοικίδια, κτηνίατροι και άσχετοι.Άπειρες διαφορετικές απόψεις, άλλες χρήσιμες,άλλες άχρηστες κι άλλες απλά απαράδεκτες κι εγώ όσο έψαχνα, τόσο πελάγωνα.Αν δεν είχα υποστήριξη δεν ξέρω αν θα τα έβγαζα πέρα (και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό, ξέρεις εσύ!).Πήρε χρόνο να προσαρμοστώ και να μπω σε μια σειρά κι ένα πρόγραμμα.Και σας έχω και νέα...Ο κτηνίατρος δεν είναι αυθεντία...Σοκαριστικό, το ξέρω, κι εγώ το ίδιο σοκαρίστηκα όταν το συνειδητοποίησα, αλλά είναι αλήθεια!Αλλά όταν δεν το έχεις ψάξει, εύκολα παρασύρεσαι κι εμπιστεύεσαι λάθος άτομα.Θα μου πείτε δεν ξέρει ο κτηνίατρος και ξέρεις εσύ καλύτερα;Κι όμως, θα σας απαντήσω, σε κάποιες περιπτώσεις δεν ξέρει.Και το ένιωσα για τα καλά στο πετσί μου όταν παραλίγο να χάσω το σκυλάκι μου από μια απλή ωτίτιδα.Προσοχή λοιπόν σε ποιον θα εμπιστευτείτε την ευζωία του φίλου σας.Εμείς σταθήκαμε τυχεροί κι η δεύτερη επιλογή κτηνιάτρου μας αποζημίωσε για την πρώτη αποτυχημένη.

Βρήκαμε λοιπόν κτηνίατρο που μας αρέσει και χαιρόμαστε να πηγαίνουμε, αλλά ακόμα μένουν πολλά που έχουμε να δουλέψουμε και να μάθουμε, κι εγώ κι ο Μαξ!Η ζωή μου άλλαξε πολύ, το ίδιο και οι προτεραιότητές μου.Δεν έχει σημασία αν έχω ξενυχτήσει κι είμαι κομμάτια, ο Μαξ πρέπει να βγει τη βόλτα του και να φάει συγκεκριμένες ώρες, οπότε θα σηκωθώ.Μπορεί να θέλω να βγω για έναν καφέ αλλά να μην έχω κάποιον που να μπορεί να αναλάβει τη βόλτα και το τάισμα, οπότε θα μείνω μέσα.Βρέξει, χιονίσει πρέπει να πάμε βόλτα, κι ας κρυώνω κι ας βαριέμαι κι ας μην έχω καθόλου όρεξη.Καθημερινά χρειάζεται να ασχοληθώ μαζί του (παιχνίδι, εκπαίδευση κτλ) κι ας μην έχω χρόνο.Και φυσικά είναι και τα έξοδα.Ειδικά για κάποιον που δεν εργάζεται είναι μεγάλο ζόρι αυτό.Έξι μήνες σχεδόν τώρα τα λεφτά μου ξοδεύονται για τις ανάγκες του Μαξ και τα ψώνια για μένα έχουν γίνει μακρινό παρελθόν!Εκτός απο τα τσιγάρα μου κι έναν καφέ μια στο τόσο, τα προσωπικά μου έξοδα ως επί το πλείστον είναι για το Μαξ.

Τελικά όμως και παρ'όλες τις δυσκολίες, που περάσαμε και περνάμε, στιγμή δε μετανιώνω για την απόφαση μου να τον βάλω στη ζωή μου!Όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια ότι θα μπορούσαν να αποθαρρύνουν, ειδικά έναν άπειρο, από την υιοθεσία ενός σκύλου.Αλλά χαίρομαι που δεν το έβαλα κάτω.

Σας βγάζω και τη γλώσσα γιατί είμαι πολύ cool!

Γιατί κάθε πρωί μια φατσούλα έρχεται δίπλα μου να μου πει καλημέρα, πριν ακόμα σηκωθώ από το κρεβάτι και κάθε μα κάθε φορά η τρελή ουρίτσα σκίζει τον αέρα!Χαρά...αληθινή κι ανυπόκριτη.Από αυτές που σου γεμίζουν την καρδιά (συγγνώμη για το γλυκανάλατο αλλά έτσι είναι, πιστέψτε με).Λίγες μόνο μέρες αρκούσαν για να συνηθίσει τον καινούριο του χώρο και να αισθανθεί ευγνωμοσύνη για αυτά που του πρόσφερα.Μια παρατημένη ψυχούλα, που το μόνο που ήθελε για να εμπιστευτεί και να αγαπήσει τους ανθρώπους, ήταν λίγα χάδια και λίγη προσοχή!Ένα κινούμενο, ατελείωτο απόθεμα ενέργειας κι ευτυχίας.Κι ας το παράτησε κάποιος ασυνείδητος στους δρόμους, πριν ακόμα φτάσει σε μια ηλικία που να μπορεί να τα βγάλει πέρα.Δεν τον νοιάζει γιατί τώρα ξέρει πως οι άνθρωποι μπορούν να είναι και καλοί.Και δεν υπάρχει ιδιοτέλεια ούτε κακία μέσα του.Αν του δώσεις λίγη σημασία κι ένα χάδι, τελείωσε, έχεις γίνει φίλος του.Θα σου κάνει νάζια και χαρούλες μέχρι να βαρεθείς (γιατί εκείνος αποκλείεται να βαρεθεί ποτέ).

Μετά το μπάνιο μου αράζω...ουφ κούραση

 Αλήθεια έχετε νιώσει ποτέ την ευτυχία να σας περιμένουν πίσω από την πόρτα -δεν έχει σημασία αν έχετε λείψει ένα λεπτό ή τρεις ώρες- να σας υποδέχονται με εμφανέστατη χαρά και να μην μπορείτε παρά να χαρείτε με την ψυχή σας για την χαρά τους;Όχι;Μάλλον τότε δεν είχατε ποτέ σας σκύλο!Και πραγματικά δεν ξέρετε τι χάνετε...

Επειδή όμως παρασύρθηκα πολύ -δεν μπορώ να κρατηθώ βλέπετε- θα κλείσω το κείμενό μου με μια ευχή και δύο παρακλήσεις.Οι δρόμοι και τα καταφύγια είναι γεμάτα αδέσποτες ψυχές με τόνους αγάπης να μοιραστούν.Αν λοιπόν σκέφτεστε σοβαρά να αποκτήσετε ένα σύντροφο ζωής, παρακαλώ υιοθετήστε ένα ζωάκι.Και στειρώστε το.Μην αγοράζετε από pet shop (θα μιλήσουμε για το γιατί,επιφυλάσσομαι), μην παίρνετε από ανεύθυνους ιδιοκτήτες που ζευγαρώνουν τα σκυλιά τους (θα το αναλύσουμε κι αυτό) και μην κυνηγάτε τις ράτσες.Και μη συμβάλλετε στο πρόβλημα των αδέσποτων.Γιατί καλή η ράτσα, αλλά ακόμα καλύτερη η φάτσα!Η ευχή μου, λοιπόν, είναι να αδειάσουν οι δρόμοι και τα καταφύγια μια μέρα και να υπάρχει ένα σπίτι για κάθε σκυλάκι κι ένα σκυλάκι σε κάθε σπίτι.

                                                                                                                                           Ηρώ

Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί βλέπω "Game Of Thrones" της Μαρίας Μπακάρα

Αν με ρώταγε κάποιος πριν από 3 χρόνια ποια είναι η αγαπημένη μου σειρά, το πιθανότερο ήταν να έπαιρνε 10 διαφορετικές απαντήσεις. Αναλόγως με ποια σειρά με συγκλόνιζε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που άκουγα την ερώτηση. Κάποια στιγμή δυο αγαπημένα μου φιλαράκια άρχιζαν να με πρήζουν με το Game of Thrones. Έχοντάς τους απόλυτη εμπιστοσύνη, ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν καλή. Μετά ένας ξάδερφος έθεσε τα δικά του επιχειρήματα για τους λόγους που είναι καλή η σειρά (κυρίως αναφερόταν στις ερωτικές σκηνές) και τέλος όλος αυτός ο κόσμος γύρω μου που περίμενε να δει το επεισόδιο με περισσή ανυπομονησία. Κάποια στιγμή και ενώ όλοι περίμεναν να ξεκινήσει η δεύτερη σεζόν είπα να την αρχίσω. Σημειωτέον ότι γνώριζα αρκετά γεγονότα γύρω από τις εξελίξεις της σειράς….ίσως και τα γεγονότα του τελευταίου επεισοδίου του πρώτου κύκλου. ‘Όμως δεν με ένοιαζε. Αφενός είμαι από εκείνους που κανένα spoiler δεν είναι ικανό να τους σταματήσει άμα θέλουν να δουν κάτι. Αφετέρου δεν με ένοιαζε γιατί δεν είχα σκοπό να συνεχίσω να την παρακολουθώ. Υπήρχαν ένα σωρό καλές σειρές εκεί έξω και πιο του γούστου μου. Έχοντας αδυναμία στις αστυνομικές και δικαστικές σειρές, μια σειρά στυλ «Άρχοντα» δεν θα ήταν και το καλύτερό μου……αχχχχχχ που να ήξερα!!!!!! Πόσο λατρεύω να μισώ το γεγονός ότι την ξεκίνησα….πόσο δεν μου αρέσει που έγινα σαν τη μάνα μου που κλείνεται μέσα τα βράδια για δει κλεμμένα όνειρα (ευτυχώς δεν υπάρχει σύγκριση)……πόσο γουστάρω που επιτέλους κάθομαι και λιώνω κάνοντας μαραθώνιους προβολών μόνη μου. 

Την πρώτη σεζόν την είδα σε ένα βράδυ και ένα πρωί. Ξεκινώντας την μετά τις 2 με πήρε το ξημέρωμα….δεν έχασα και τίποτα….κάποιες ώρες ύπνου. Αλλά όταν βλέπεις GoT μαθαίνεις ότι ο ύπνος δεν σου χρειάζεται. 

Η σειρά βασίζεται στη σειρά βιβλίων του George R.R. Martin « A Song of Ice and Fire» (Το τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου). Game of Thrones είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου της σειράς. Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 7 βιβλία εκ των οποίων το τρίτο και το πέμπτο είναι δίτομα. Τα βιβλία έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Anubis. Η σειρά έρχεται δεύτερη στην κατάταξη του IMDb συγκεντρώνοντας την απίστευτη βαθμολογία 9,4/10!!!!Έχει πάνω από 4 εκατομμύρια τηλεθεατές που μετράνε αντίστροφα για τον τέταρτο κύκλο, έχοντας ήδη ανανεώσει για άλλους δύο. Ο συγγραφέας της ο οποίος επιμελείται προσωπικά και πολλές φορές γράφει και ο ίδιος κάποια επεισόδια κατατάσσεται στους 100 ανθρώπους με την περισσότερη επιρροή στον κόσμο. 

Όταν κάθομαι και σκέφτομαι γιατί βλέπω φανατικά τη σειρά, κάθε φορά δίνω και μια διαφορετική απάντηση. Συζητώντας με μια παρέα κάποιοι εξέφρασαν την άποψη: « Έλα μωρέ, σεξ και βία έχει. Γι αυτό πουλάει» Σεξ και βία έχει και το True blood…..ευτυχώς ούτε αυτό συγκρίνεται με το GoT. Όχι…είναι κάτι άλλο….ή μάλλον πολλά άλλα. 
Είναι η απίστευτη σκηνοθεσία και το εξαιρετικό καστ. Η πλοκή, οι ατάκες αλλά και τα γραφικά. Οι ηθοποιοί είναι προσεκτικά διαλεγμένοι, λες και ο χαρακτήρας του βιβλίου γράφτηκε ειδικά γι αυτούς. Η σκηνοθεσία γενναιόδωρη απ’ όλες τις απόψεις. Δεν διστάζει να δείξει την πιο σκληρή αιματοχυσία, το πιο βίαιο ξεκοίλιασμα, την πιο αηδιαστική πληγή. Αλλά και οι ερωτικές σκηνές είναι εξίσου γενναιόδωρες. Το γυμνό ρέει άφθονο και από άντρες και από γυναίκες. Οι σκηνές σεξ είναι πιστές στην πραγματικότητα και προσφέρουν στο θεατή άρτο και θέαμα, αφού σε αρκετές εμφανίζεται και ένας ματάκιας να τρώει ή να πίνει. Τέλος, αυτό που πραγματικά μου αρέσει στο GoT και που δικαιολογεί τις ωμές σκηνές σεξ και βίας, είναι ο ρεαλισμός του. Δεν κρατάει τίποτα για τη φαντασία. Θα φανερώσει την πιο σκοτεινή αλήθεια και θα στην προσφέρει στο πιάτο. Σχέσεις μεταξύ αντρών, λεσβιακός έρωτας, κατάργηση της ουσιοκρατίας του αίματος, θρησκευτικές πίστεις βγαλμένες από τη φαντασία.

Οι χαρακτήρες περνάνε όλες τις αληθοφανείς καταστάσεις και μεταπτώσεις που διαμορφώνουν έναν χαρακτήρα. Πρόκειται για αριστουργηματικά δομημένους χαρακτήρες, που το ψυχογράφημα τους αποτελεί ένα μικρό κέντημα.Και φυσικά, η ίδια η πλοκή της ιστορίας. Κάποιες φορές δεν μπορείς να πιστέψεις τι βλέπεις. Δεν διανοείσαι ότι μπορεί ένας ρόλος ή μια ιστορία να κατέληξε με το συγκεκριμένο τρόπο. Ακριβώς επειδή δεν το περιμένεις είναι ακόμα καλύτερο. Δεν θα πω ψέματα. Κάποιες φορές μπορεί ένα επεισόδιο να μην είναι τόσο συναρπαστικό….όμως υπάρχει μια στιγμή…..εκείνη η μαγική στιγμή που τα αλλάζει όλα. Ξαφνικά θέλεις κι άλλο. Αυτό που είδες δεν σου είναι πια αρκετό και παρακαλάς να έρθει γρήγορα η επόμενη εβδομάδα. Για να είμαι ειλικρινής έχω δει όλα τα επεισόδια αρκετές φορές το καθένα. Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι να βλέπω τις σεζόν μαζεμένες. Κάθε φορά η συγκίνηση είναι η ίδια. Ας ξέρω την πλοκή. Ας ξέρω το τέλος. Απλώς δεν έχει σημασία. 

Για το τέλος άφησα έναν από τους αγαπημένους μου λόγους που βλέπω Game of Thrones.

TYRION LANNISTER…..κατά κόσμο Peter Dinklage. Ότι και να πω για τον λατρεμένο μου Τύριον είναι λίγο. Ο ηθοποιός που τον ενσαρκώνει είναι απλά εξαιρετικός. Με τεράστιες υποκριτικές ικανότητες, πρώτη και μοναδική επιλογή του ίδιου του συγγραφέα για το ρόλο….απλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ κανέναν άλλον να υποδύεται τον Τύριον. Κυριολεκτικά δεν υποδύεται το ρόλο, είναι ο ρόλος!!!!
Όμως η ουσία είναι ο ίδιος ο Τύριον!!!!!! Ένας χαρακτήρας τόσο συναρπαστικός όσο και η ιστορία του. Ο Τύριον είναι ο δευτερότοκος γιος, ο αδερφός της βασίλισσας, ο μικρός αδερφός του γενναίου και πανέμορφου ιππότη, ο ακόλαστος ερωτύλος, ο πότης, ο άσχημος, ο νάνος!!!! Και είναι απλά ανυπέρβλητος!!!!!!! Είναι ένα κράμα δύναμης, εξυπνάδας και ευαισθησίας. Μιας καλά κρυμμένης ευαισθησίας που ξέρει ότι αν τη φανερώσει μπορεί να χάσει ακόμα και τη ζωή του. Όμως αυτό που κάνει τον Τύριον να ξεχωρίζει από τους άλλους είναι ότι δεν κρύβει ποιος είναι. Δεν είναι ψηλός, άρα ούτε και δυνατός. Ο πατέρας του τον μισεί, τα αδέρφια του τον λυπούνται , ο κόσμος τον κοροϊδεύει.


Όμως είναι πάντα εκεί. Στο παρασκήνιο, κάποιες φορές και στο επίκεντρο, αλλά πάντα κινεί τα νήματα. Ομολογεί φανερά τις αδυναμίες του αλλά δεν κρύβεται πίσω από αυτές. Πορεύεται με ότι του έδωσε η ζωή. Και αυτό είναι το μυαλό του. Ένα μυαλό κοφτερό, προκλητικό και πολύπλοκο. Το ισχυροποιεί ακόμα περισσότερο με το διάβασμα και τις μελέτες που κάνει. Βαθιά μέσα του είναι ένα μικρό παιδί που του έλειψε η αγάπη και κάνει τα πάντα για να γίνει αποδεκτό……όμως ο Τύριον έχει τη μαγκιά να το κάνει με τους δικούς του όρους!!!! Είναι ικανός να χαστουκίσει έναν βασιλιά, να πείσει κάποιον που τον μισεί να του εμπιστευτεί τη ζωή του, να σηκώσει έναν ολόκληρο λαό στην πλάτη και να τον οδηγήσει σε μάχη χωρίς να νοιάζεται για το μέγεθός του. Γι ‘ αυτό όπως προείπα είναι απλά ΑΝΥΠΈΡΒΛΗΤΟΣ!!!! 
Μακράν αγαπημένη ατάκα….: «Κάθε νάνος είναι μπάσταρδος για τον πατέρα του».

Διαβάστε περισσότερα »

Καλώς σας βρήκαμε

     Μια αυθόρμητη κουβέντα μεταξύ φίλων κατέληξε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου.Τρεις άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις, συμπάθειες και αντιπάθειες, με ιδιαίτερη αδυναμία στις ατελείωτες συζητήσεις, αποφασίσαμε να τα μοιραστούμε μαζί σας.Θα μιλήσουμε για πολλά, θα συμφωνήσουμε, θα διαφωνήσουμε και εν τέλει θα βγάλουμε το άχτι μας.Εδώ θα γράψουμε για όλα μας τα ενδιαφέροντα.Μουσική, ταινίες, σειρές, ζώα, μαγειρική, βιβλία,κοινωνικούς προβληματισμούς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.Καλώς ήρθατε λοιπόν στο blogοσπιτό μας κι ελπίζουμε να περάσετε καλά.


                                                                                                                                                                                     Ηρώ-Μαρία-Eddie D.

Διαβάστε περισσότερα »